Archive for the ‘Oecumenisch nieuws’ Category

Het Karmelklooster van het kostbaar Bloed en van Onze Lieve Vrouw van de Berg Karmel Schuttersstraat 5 te Brugge 1626-2018

juni 30, 2018
Advertenties

Mgr Lode Aerts, bisschop van Brugge ontving de Oecumenische studie-en werkgroep West-Vlaanderen in het Bisschopshuis te Brugge

april 30, 2018

DSC_0216Op donderdag 26 april 2018 werd de Oecumenische studie-en werkgroep West-Vlaanderen ontvangen door Mgr Lode Aerts, bisschop van Brugge in het Bisschopshuis te Brugge. Eerst was er een gezamelijke gebedsviering in de kapel van het bisschopshuis. Nadien werd de groep ontvangen in de ontvangstzaal voor een broodmaaltijd met een glaasje wijn.

Vervolgens stelde Mgr Lode Aerts zijn beleidsbrief voor aan de Oecumenische groep. Na zijn bisschopswijding op 4 december 2016 in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge stelde Mgr Lode Aerts een nieuwe beleidsploeg samen. Vanuit deze ploeg werd op een driedaagse in de abdij van Orval een ontwerptekst gebrainstormd en opgemaakt met een beleid voor de komende jaren voor het Bisdom Brugge. Van daaruit werd dan een definitieve tekst opgemaakt, de beleidsbrief en deze kreeg dan de bewuste titel “Verdiepen & verbinden.

Na de voorstelling van deze brief werden er nog enkele vragen gesteld die aanleiding gaven tot een gesprek. Hieruit kwamen vooral de betrokkenheid en verbondenheid van christenen aanbod waarbij niemand mag vergeten worden. Ook in sectoren als caritas (instellingen, ziekenhuizen) en onderwijs is het belangrijk dat christenen kunnen getuigen en zich goed voelen. Het zou goed zijn dat er meer initiatieven zijn, waarbij mensen elkaar echt leren kennen en beminnen. We kunnen van de andere kerken soms iets leren en dat zou de onderlinge zorg en verbondenheid ten goede kunnen komen.

De avond werd besloten met een woord van dank door onze voorzitter E.H. Henk Laridon en door het traditioneel samen bidden van het Oecumenische “Onze Vader”. Dank aan Mgr Lode Aerts en zijn ploeg voor de goede en aangename ontvangst in zijn bisschopshuis.

DSC_0207 copy

Voor meer foto’s klik: HIER

Te Deum en Nationale Feestdag – 21 juli 2017 in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge

juli 27, 2017

Te deum en nationale feestdag in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge
voorgegaan door Mgr Lode Aerts, Bisschop van Brugge

IMG_3526Brugge – Op 21 juli 2017 vierde ons land haar Nationale Feestdag. Het Te Deum werd er voorgegaan door Mgr Lode Aerts, Bisschop van Brugge samen met E.H. Jan Tilleman, deken van Brugge, en E.H. Koen Vanhoutte (Vicaris) die hem assisteerden.

 

Naast de gouverneur van West-Vlaanderen de Heer Carl Decaluwé namen ook vertegenwoordigers van de burgerlijke, gerechtelijke en militaire overheden deel aan deze plechtigheid.

De christelijke godsdiensten werden er vertegenwoordigd door  Rev. Augustine Nwaekwe, (anglicaans priester voor de parochies Brugge, Oostende en Knokke), Ds Frans van de Sar, (dominee van de Verenigde Protestantse kerk te Brugge), Ds Nick Vande Putte (van de Pinkstergemeenschap te Brugge) en Aartspriester Bernard Peckstadt (orthodox priester van de orthodoxe parochie HH. Konstantijn en Helena te Brugge) alsook waren er vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap uit Oostende en van de Moslim gemeenschap in West-Vlaanderen.

IMG_3520

Het zingen van het Te Deum op 21 juli dateert reeds van het jaar 1866, toen de katholieke Leopold II koning geworden was in het toen overwegend katholieke België.

Het Te Deum is een eeuwenoude liturgische hymne of een lofzang voor God. Het werd al in de zesde eeuw in het kerkelijke getijdengebed opgenomen en dateert wellicht al uit de vierde of vijfde eeuw. De onderliggende bedoeling reikt evenwel nog veel verder en gaat terug tot aan de oorsprong van het christendom zelf. Het is een concretisering van de oproep die de apostel Paulus doet in zijn eerste brief aan Timoteüs: “Allereerst vraag ik u gebeden, smekingen, voorbeden en dankzeggingen te verrichten voor alle mensen, voor koningen en alle hooggeplaatsten, opdat wij, ongestoord en rustig, een in alle opzichten vroom en waardig leven kunnen leiden” (1 Tim 2,1).

IMG_3529

Nadien werden allen uitgenodigd op de officiële receptie die aangeboden werd op het Stadhuis. Daar hief men er het glas voor de Koning en ons land. Het was een warme en aangename ontmoeting.

Oecumenisch panelgesprek met vertegen-woordigers van andere kerken

juli 13, 2017

Oecumenisch panelgesprek met vertegenwoordigers van andere kerken

Van maandag 3 juli t.e.m. 5 juli 2017 had een driedaagse studie en bezinningssessie plaats in het Grootseminarie van Brugge, georganiseerd door het CCV (partner in christelijk vormingswerk). Het thema dat men dit jaar gekozen had was, “Geloven in God: ankerpunten en struikelstenen”.

20170704_161311 kopie

Ds Frans van de Sar, Aartspriester Bernard Peckstadt en Rev. Augustine Nwaekwe

Een 100 tal priesters, religieuzen en leken, voornamelijk uit de provincie West-Vlaanderen, namen deel aan deze studiedagen. Tijdens deze studie dagen was er op dinsdag 4 juli 2017 ook een oecumenisch panelgesprek, met vertegenwoordigers van de andere Kerken. Dit panelgesprek werd ingeleid en gemodereerd door E.H. Henk Laridon (professor aan het Grootseminarie te Brugge en voorzitter van de Oecumenische Studie en Gebedsgroep van West-Vlaanderen).

De panelleden bestonden uit Ds Frans van de Sar, (dominee en predikant van de Verenigde Protestantse kerk te Brugge), Rev. Augustine Nwaekwe, (anglicaans priester voor de parochies Brugge, Oostende en Knokke) en Aartspriester Bernard Peckstadt (orthodox priester van de parochie HH. Konstantijn en Helena te Brugge).

20170704_162229

Dit panelgesprek werd ingeleid en gemodereerd door E.H. Henk Laridon

Het thema van dit panelgesprek was “Eén en verbonden in geloof”. De drie panelleden kregen drie belangrijke vragen waarover ze vrij konden op antwoorden. De drie vragen waren: “Hoe verbindt het geloof in God ons met elkaar?”, “Wat kunnen wij van elkaar leren?” en “Hoe kunnen wij elkaar tot steun zijn in een geseculariseerde wereld?”.

 

Deze drie vragen werden dan ook levendig beantwoord door de panelleden, ieder volgens zijn eigenheid maar toch in een broederlijkheid waar we ons bewust zijn dat we misschien wel verschilpunten hebben maar ook heel veel zaken hebben die ons verbinden. 

 

Tenslotte was het feit dat wij als voorgangers van de verschillende kerken in Brugge reeds vele jaren samen werken een getuigenis van verbondenheid. Het is mooi van te beseffen dat er reeds een éénheid is in de diversiteit.

Communiqué from the meeting of ARCIC III

juni 5, 2017

Communiqué from the meeting of ARCIC III

in Bildungshaus St Ursula, Erfurt

Arcic II

The Anglican-Roman Catholic International Commission (ARCIC) held the seventh meeting of its current phase (ARCIC III) in Erfurt, Germany, 14-20 May, 2017. The Commission  met  at  the St Ursula Educational and Catechetical Centre of the Diocese of Erfurt. The Centre is on a site which has been home to communities of consecrated life for over 800 years. A community of Ursuline sisters occupy part of the site and continue this tradition. The Commission is grateful to the director of the house Frau Carla Riechel, the guesthouse team, and the Ursuline sisters for making its stay so comfortable and for the context of prayer and spirituality in which it was able to conduct its work. The Commission also thanks Professor Myriam Wijlens for making so many of  the arrangements  for  its time in Erfurt.

The Erfurt meeting marks a considerable step forward. In response to the first part of its mandate, to examine “the Church as Communion, local and universa!” the Commission completed an agreed statement, the first of its current phase, entitled, Walking Together on the Way: Learning to be Church Local, Regional, Universa!. That the text was agreed owed much to an extensive process of redrafting over twelve months.

Walking Together on the Way employs the method of Receptive Ecumenism to examine the structures by which Catholics and Anglicans order and maintain communion at the local, regional and universal level. It examines common theological principles that Anglicans and Catholics share, and the differentiated structures, based on these principles, by which they make decisions. This method invites borh traditions to repentance and conversion, by looking at what is underdeveloped or wounded in themselves. It is also predicated on the belief that in our dialogue partner we meet a community in  which the Holy Spirit is alive and active. We can therefore ask flrstly, where our communities are in need of reform, and, secondly, what we can learn from the our dialogue partner to help us in  this growth. The Commission described this process as “receptive learning”.

The text prepares the way for the next ARCIC statement on the second part of its mandate, “how in communion the local and universa! Church comes to discern right ethical teaching.” The Commission rook time to review its work to date on rhis theme and proposed a schema to  be approved  at  the Informal Talks in October. Building on the ecdesiological text, the schema will guide the next phase of the work of ARCIC III.

The Commission had decided to meet in Erfurt to mark the 500rl, anniversary of  the  Reformation. Erfurt is a significant city in the life of Martin Luther. Ir was here chat he studied, decided to enter the Augustinian order, made his vows and was ordained. On Wednesday 17 May the Commission  visited the Augustinerkloster where we were guided by the minister, the Revd Or Irene  Mildenberger. Afrerwards the Commission was given a guided tour of the Roman Catholic Cathedra! of Se M ary’s by Dr Markus SchnauK On Thursday 18 May, the Commission was  privileged  to  meet  the  Catholic Bishop of Erfu rt , the Most Revd Ulrich Neymeyr, who spoke about the pastoral challenges faced by Christians in his diocese.

ARCIC III was particularly glad to complete its first agreed statement, and the first ARCIC statement since 2005, in this significant location and in this auspicious year. It hopes that Walking Together on the Way: Learning to be Church Local, Regional Universal will also be known as “The Erfurt Document”. The published text is expected to be available in 2018.

 

Communiqué from the meeting of ARCIC III in St John’s Convent, Toronto

augustus 25, 2016

Communiqué from the meeting of ARCIC III in St John’s Convent, Toronto

18 May 2015

The Anglican-Roman Catholic International Commission (ARCIC) is the official body appointed by the Roman Catholic Church and the Anglican Communion to engage in theological dialogue in order that they may come into visible unity and full ecclesial communion. It held the sixth meeting of its current phase (ARCIC III) in an atmosphere of shared prayer and friendship at the St John’s Convent, Toronto, hosted by the Anglican order of the Sisters of St John the Divine, 11 –19 May 2016. Members of the Commission are grateful to the Sisters of St John the Divine for their prayerful support throughout the meeting, and to the guest house team for the warm welcome extended to them.

Toronto.jpg

The mandate for this third phase of ARCIC is both to promote the reception of the previous work of the Commission by presenting this as a corpus and to explore “The Church as Communion, local and universal, and how in communion the local and universal Church come to discern right ethical teaching”. As the work presenting the ARCIC II documents has now been completed and the text is awaiting publication, the Commission focused the ecclesiological part of its mandate. A full draft document was circulated to members of the Commission prior to the meeting. This had been prepared by a drafting group which had met as guests of St Albert’s Dominican Priory, Oakland, California, 14-18 December 2015. Consideration of this text occupied the greater part of the Commission’s discussions in Toronto, which considered the proposed text and identified areas of clarification and further reflection. The Commission also mandated two other working groups: one to work on scriptural reflections for the ecclesiology document, and the other to start to draft sections of a text on the theme of an ethical discernment based on a schema that has been developed in previous meetings.

Members of the Commission also agreed to accept a proposal which will see ARCIC change it pattern of work. The co-chairs and co-secretaries put to the Commission that from 2018 ARCIC should work in five year terms and should have shorter meetings of a week’s duration. This brings ARCIC into line with other dialogue commissions sponsored by the Pontifical Council for Promoting Christian Unity and the Anglican Communion Office. The changes also reflect the concerns of younger members of the Commission who have professional and family commitments.

On Wednesday 11 May members of ARCIC attended a public event with members of the Anglican-Roman Catholic Dialogue of Canada (ARC-Canada). The evening began with an Ecumenical Prayer Service at the Cardinal Flahiff Basilian Centre Chapel. The liturgy celebrated areas of doctrinal agreement achieved in almost fifty years of dialogue. There followed a presentation at St Michael’s College, the University of Toronto, during which the co-chairs of ARCIC III and Bishop Linda Nicholls and Bishop Bolen, the co-chairs of ARC-Canada, gave short addresses and answered questions. The Commission members were encouraged by the engagement and enthusiasm of those who attended the event, and are grateful to ARC-Canada and to Mr Kyle Ferguson, Advisor for Ecclesial and Interfaith Relations for the Canadian Conference of Catholic Bishops, in particular for making all the necessary preparations.

On Thursday 12 May, the Commission met with the members of ARC-Canada again, though this time in private discussion. The Commission had shared with ARC-Canada the draft ecclesiology text to be discussed in their meeting. ARC-Canada welcomed the fresh style and approach taken by the draft document, the way in which important concerns of Church life were addressed, and expressed their gratitude for the opportunity to contribute to the process. ARC-Canada also shared their recent work and their plans for future work which includes a study text on the forthcoming publication of ARCIC II documents.

The Commission was invited to evensong at St James’ Anglican Cathedral sung by the Cathedral choir on the Sunday of Pentecost,15 May. Archbishop Colin Johnson, the Anglican Archbishop of Toronto, presided at the liturgy and Bishop John A. Boissonneau attended on behalf of Cardinal Thomas Collins, the Catholic Archbishop of Toronto. Archbishop Bernard Longley, the Catholic co-chair of ARCIC preached. The Commission was then hosted, courtesy of the two archbishops, to dinner at the Albany Club. The Commission is grateful for the gracious hospitality and generosity of the Anglican and Catholic archdioceses, and to Canon Philip Hobson, Ecumenical Officer of the Anglican Diocese of Toronto, and Fr Damian MacPherson SA, Director of the Office of Ecumenical & Interfaith Affairs for the Catholic Archdiocese of Toronto, for taking the initiative in organising the event.

On Monday 16 May the Commission visited the Mohawk Centre in Brantford, Ontario, where they met Bishop Mark MacDonald, the first National Indigenous bishop of the Anglican Church of Canada, and the Rev Norman Casey. The Commission heard the story of the evangelisation of the Indigenous peoples, and also of the many sufferings the communities has experienced in the government instituted Residential Schools operated by Canadian churches.

The next meeting of ARCIC will take place in Erfurt, Germany, 14-20 May 2017, when the Commission will again take up a reworked draft of an ecclesiological statement comparing the instruments of communion of each tradition.

Appendix: Members of ARCIC III present at the meeting

Co-Chairs

The Most Revd Bernard Longley, Archbishop of Birmingham, England

The Most Revd Sir David Moxon, Archbishop of Canterbury’s Representative to the Holy See

Roman Catholics

The Revd Robert Christian OP                                  St Albert Priory, Oakland, California, USA

The Revd Canon Adelbert Denaux, Professor Em.    Brugge, Belgium

Most Revd Arthur Kennedy                                      Auxiliary Bishop of Boston, USA

Professor Sister Teresa Okure SHCJ                          Catholic Institute of West Africa, Nigeria

Professor Janet E. Smith                                             Sacred Heart Major Seminary, Detroit, Michigan, USA

The Revd Professor Vimal Tirimanna CSsR             Alphonsianum University, Rome, Italy

The Very Revd Dom Henry Wansbrough OSB         Ampleforth Abbey, England

Attending through video link:

Professor Paul D. Murray                                          Durham University, England

Anglicans

Dr Paula Gooder                                                         The Church of England

The Rt Revd Dr Christopher Hill                               The Church of England

The Rt Revd Nkosinathi Ndwandwe                         The Anglican Church of Southern Africa

The Revd Canon Dr Nicholas Sagovsky                    The Church of England

The Revd Canon Dr Peter Sedgwick                          The Church in Wales

The Right Reverend Linda Nicholls                            The Anglican Church of Canada

The Reverend Michael Poon                                      The Anglican Province of South East Asia

Consultant

The Revd Dr Charles Sherlock                                   The Anglican Church of Australia

Staff

The work of the Commission is supported by the two co-secretaries
The Revd Canon Dr John Gibaut                   (Anglican Communion Office)
The Revd Anthony Currer                             (Pontifical Council for Promoting Christian Unity)

and
The Revd Neil Vigers                         (Anglican Communion Office)

The Revd Canon Jonathan Gough, minute-taker

Archbishop Gennadios and Archbishop David Moxon were invited by Pope Francis to share in the giving of the Pontifical Blessing.

januari 26, 2016

Archbishop Gennadios (Orthodox Church) and Archbishop David Moxon (Anglican Church) were invited by Pope Francis to share in the giving of the Pontifical Blessing.

This took place in front of the 3000-strong congregation at the Papal Basilica of St Paul’s outside the Walls, the venue for the final day of the Week of Prayer for Christian Unity in Rome. We were called to the side of the Papal Throne and he said “let’s share this together”. He received his papal pastoral staff, began the prayer and raised his hand. Archbishop Gennadios (the representative of the Ecumenical Patriarch) and I raised our hands also. It was incredibly moving to be part of what (I think) was an unprecedented invitation, which said far more even than the words which were actually recited.

761876.jpg

Archbishop Gennadios (Orthodox Church) and H.B. Pope Francis I and Archbishop David Moxon (Anglican Church) giving the Pontifical Blessing

This invitation suggested that the blessing of God and the grace of God flow through our diversity in this moment of unity. It would be wrong to read too much into what happened, but in the minutes that followed the conclusion of the service, it was the talk of the evening. To me it seems a very poignant, unforgettable, and evocative sign of our essential unity in baptism and of our desire to share the blessings of God whenever there is opportunity; to bless and be blessed because we belong to the Church of the Triune God, which is One, Holy, Catholic, and Apostolic.

The power of this action was preceded by a straight-from-the-heart homily, in which Pope Francis said,

“As Bishop of Rome and pastor of the Catholic Church, I want to ask for mercy and forgiveness for the behavior of Catholics towards Christians of other Churches which has not reflected Gospel values. At the same time, I invite all Catholic brothers and sisters to forgive if they, today or in the past, have been offended by other Christians. We cannot cancel out what has happened, but we do not want to let the weight of past faults continue to contaminate our relationships. God’s mercy will renew our relationships.”

718920.jpg

This immediately challenges Christians who aren’t Roman Catholic to respond in the same way, asking for forgiveness for the wrongs we have done and the wounds we have inflicted on the body of Christ. This mutual confession automatically brings forth a sense of forgiveness, grace, and hope and we can be closer than we were before because of this. Such a movement of grace is indeed a blessing we can all share.

Archbishop David Moxon

Director’s Blog – The  Anglican centre in Rome

Paus Franciscus bezoekt Oecumenisch Patriarchaat ter gelegenheid van het patroonfeest

november 30, 2014

Paus Franciscus bezoekt Oecumenisch Patriarchaat ter gelegenheid
van het patroonfeest van de Kerk van Constantinopel,
het feest van de Heilige Apostel Andreas

CONSTANTINOPEL – 29 en 30 november 2014

Van 29 tot 30 november bracht Paus Franciscus een bezoek aan Turkije om in de eerste plaats er een officieel bezoek te brengen aan de eerste Troon van de Orthodoxe Kerk wereldwijd. De zetel van het Oecumenisch Patriarchaat bevindt zich in de oude en nu arme wijk van de Fanar.

UnknownHet is de derde maal dat Paus Franciscus en Oecumenisch Patriarch Bartholomeos elkaar ontmoeten, eerst in Jeruzalem, dan in het Vaticaan en nu in Constantinopel. Constantinopel is een trouwe bondgenoot van de Rooms-Katholieke en zoekt in alle eerlijkheid naar het volledig herstel tussen de twee zuster-Kerken. Het is de vierde paus die een bezoek brengt aan de Fanar: Paulus VI (1967), Johannes-Paulus II (1979) en Benedictus (2006), telkens ter gelegenheid van het patroonsfeest van de Kerk van Constantinopel, het feest van de Heilige Apostel Andreas.

Doxologie – Op zaterdagavond 29 november 2014 werd de Paus plechtig ontvangen door de Oecumenische Patriarch Bartholomeos en de leden van de Heilige Synode. Onze Metropoliet Athenagoras van België was er ook aanwezig als lid van de Heilige Synode en stond aan de zijde van de Oecumenische Patriarch voor de ontvangst van Paus Franciscus.

Tijdens de viering van de Doxologie (dienst van dankzegging) zaterdagavond in Phanar, beklemtoonde de paus dat dit bezoek in het teken stond van de verbondenheid van de katholieke en de orthodoxe Kerk. Zo zei de Paus verder:

De heilige Petrus en Andreas waren broeders van bij de geboorte, maar door hun ontmoeting met Jezus werden zij broeders in het geloof. Zo moeten ook wij allen broeders zijn die samen geloven in de verrezen Heer.” Paus Franciscus werd er geflankeerd door de oecumenische patriarch Bartholomeus. Het was de eerste ontmoeting in Istanbul tussen beide kerkleiders, die eerder dit jaar samen naar Jeruzalem reisden.

Unknown-4Dit pausbezoek aan de Phanar, de hoofdzetel van het Oecumenische Patriarchaat, versterkt de positie van de Oecumenische Patriarch binnen de wereldorthodoxie. Net als zijn voorganger Benedictus XVI bestempelde ook Paus Franciscus de orthodoxe kerk als ‘zusterkerk’. Hij omschreef de patriarch als zijn ‘geliefde broeder’. Hij prees en dankte patriarch Bartholomeus ook voor zijn inzet voor de eenheid van de christenen.

Unknown-8Op zijn beurt bestempelde de Oecumenische Patriarch Bartholomeos het bezoek kort voor zijn ontmoeting als ‘historisch’, omdat beide kerkleiders samen voor de vrede en de eenheid bidden: “Wij voelen ons als broeders in Christus. Wij willen samenwerken om bij te dragen tot de vrede wereldwijd en het welzijn van de hele mensheid.

De Paus buigt voor Bartolomeus en ontvangt van hem de zegen.

10448242_10152412169971496_241484355476658117_nTijdens de Doxologie in de Patriarchale Kerk van de Heilige Georges in de Phanar, zei Franciscus: “Onze vreugde is groter omdat haar bron ontspruit in onze gedeeld vertrouwen in Gods trouw. Ondertussen vroeg Patriarch Bartolomeus de bemiddeling van de “heilige Vaders”, op wiens leer ons gezamenlijk geloof tijdens het eerste millennium was gebaseerd.”

Aan het einde van zijn toespraak, vroeg Paus Franciscus Patriarch Bartolomeus om zijn zegen en boog voor hem om die te ontvangen. Bartolomeus kuste Franciscus op het hoofd. En zo werd de tweede dag van het pauselijk bezoek afgesloten met een zeer symbolisch gebaar.

Het was al nacht in Istambul de avond van het feest van de Heilige Andreas, Patroonheilige van de Orthodoxe Patriarchale Kerk, toen Franciscus de kerk binnen kwam met zijn broeder Bartolomeus. Hun korte gebedsstonde gaf de wereld een voorsmaakje van wat er morgen zou gebeuren wanner de Paus de Goddelijke Liturgie zou bijwonen die door de Oecumenische Patriarch zal gecelebreerd worden. Bij de ingang van de kerk, vereerde de Paus een groot met zilver beslagen icoon.

In zijn welkomstwoord, sprak Bartolomeus tot Franciscus over de liefde van Apostel Petrus voor zijn broer Andreas, de eerst geroepene. De Patriarch herinnerde aan gelijkaardige bezoeker door hun voorgangers en noemde Paus Paulus VI, Johannes Paulus II en Benedictus XVI. Hij sprak over de wil van Franciscus en de zeer Heilige Kerk van Rome om de broederlijke en stabiele vooruitgang met de Orthodoxe Kerk op weg naar het herstel van de volledige communie tussen de kerken. Bartolomeus zei dat hij het bezoek van Franciscus zag als een gebeurtenis vol gunstige tekens voor de toekomst”.

De Patriarch dankte de Katholieken voor de teruggave van de relikwieën van de heilige Eufemia en sprak ook over de heilige Basilius en de heilige Johannes Chrysostomos. “Moge deze heilige Vaderen op wiens leer ons gezamenlijk geloof van het eerste millennium was gebaseerd, bemiddelen bij onze Heer opdat wij de volle eenheid van onze Kerken mogen terugvinden en aldus Zijn goddelijke wil vervullen”.

Unknown-9Terwijl ik uit ganser harte “dank u” zeg voor uw broederlijk welkom. Ik voel dat onze vreugde groter is omdat haar bron van buiten komt en niet uit onszelf. Zij is geen gevolg van ons engagement, of van onze inspanningen – al zijn die wel degelijk nodig. Zij ontstaat door ons gezamenlijk geloof in de trouw van God”. Zo antwoordde Franciscus.

Franciscus voegde er aan toe: “als we spreken over de vreugde en de vrede die de wereld niet kan geven, maar die de Heer Verrezen Jezus beloofde aan zijn leerlingen. Petrus en Andreas hoorden deze belofte; zij ontvingen deze gave. Zij waren bloedbroeders, maar hun ontmoeting met Christus transformeerde hen tot broeders in het geloof en naastenliefde. Op deze vreugdevolle avond, in dit avondgebed, wil ik dit benadrukken: zij werden broeders in hoop”.

Paus Franciscus woont de Goddelijke Liturgie bij in de Fanar

Op zondag 30 november woont de Paus Franciscus er de Goddelijke Liturgie bij voorgegaan door de Oecumenische Patriarch, in concelebratie met de leden van de permanente Heilige Synode. Tijdens de Goddelijke Liturgie wordt een gemeenschappelijke verklaring van de Paus en de Oecumenische Patriarch voorgelezen.

article_19913_81918Wij moeten blijven streven naar de eenheid van de katholieke en de orthodoxe Kerken. De schreeuw van de vele slachtoffers van het geweld moet ons aansporen dat pad naar de eenheid te versnellen.” Dat zei paus Franciscus, op de feestdag van de Heilige apostel Andreas, op het einde van de Goddelijke Liturgie volgens de byzantijnse traditie in de Sint-Georgioskathedraal van Phanar. “Echte dialoog is steeds een ontmoeting tussen mensen met een naam, een geschiedenis en een gezicht en niet louter een uitwisseling van ideeën.”

Paus Franciscus: “Eenheid betekent niet de onderwerping van de andere, maar de aanvaarding van de gaven die God eenieder heeft gegeven. Ik verzeker ieder van u dat de katholieke Kerk voor het doel van de christelijke eenheid geen enkele andere voorwaarde wil opleggen dan de gedeelde belijdenis van het geloof. Het enige wat de katholieke Kerk wenst en wat ik als bisschop van Rome wens, is de eenheid met de orthodoxe Kerken.”

Franciscus herinnerde aan de breuk in 1054, maar eveneens aan de omhelzing van Patriarch Athenagoras en Paus Paulus VI, 50 jaar geleden in Jeruzalem, evenals de publicatie van het oecumene document ‘Unitatis Redintegratio’, dat 50 jaar geleden door het Tweede Vaticaans Concilie werd gepubliceerd.

De jonge generaties zijn niet in staat zijn om de wijsheid te verwerven en de hoop levendig te houden, indien wij er niet in slagen om een authentiek humanisme door te geven, dat is gebaseerd op het evangelie en duizend jaar ervaring van de kerk. Jongeren – en daarbij denk ik in het bijzonder aan ontelbare orthodoxen, katholieken en protestanten die elkaar tijdens de door de gemeenschap van Taizé georganiseerde internationale ontmoetingen treffen – dagen ons vandaag uit om vooruitgang te maken in de richting van de volledige christelijke eenheid.”

article_19913_81902

Zowel de Paus als de Oecumenische Patriarch Bartholomeos benadrukten dat verzoening en eenheid een noodzaak is, “in naam van de armen en vervolgde christenen”. De patriarch deed zijn bijnaam van ‘groene patriarch’ alle eer aan door er nog aan toe te voegen: “Wie de naam van de grote vredestichter aanroept, moet het pad naar de eenheid bewandelen. Wij moeten ons afvragen welke planeet de komende generaties zullen erven, indien wij die planeet zo genadeloos en onomkeerbaar uit hebzucht blijven vernietigen.” .

Ondertekening van de gemeenschappelijke verklaring

15291691834_db69c6dbe9Paus Franciscus en de Oecumenische Patriarch Bartholomeos I spreken in een gemeenschappelijke verklaring hun vastbeslotenheid uit tot de versterking van de inspanningen voor de eenheid van alle christenen en in het bijzonder van orthodoxen en katholieken, trouw aan de oproep van Christus.

De herinnering aan de apostelen, die het goede nieuws van het evangelie hebben uitgedragen, door hun verkondiging en het getuigenis van hun martelaarschap, versterkt ons streven om samen in liefde en waarheid op weg te gaan om de onderlinge verdeeldheid te overwinnen. Als herders van de kerk vragen wij onze gelovigen om zich aan te sluiten bij ons gebed, opdat allen mogen een zijn en de wereld zou geloven.”

“Wij spreken onze gemeenschappelijke bezorgdheid uit over de huidige situatie in Irak, Syrië en het hele Midden-Oosten. Wij delen het verlangen naar vrede en stabiliteit en de wil om conflicten op te lossen door dialoog en verzoening. Wij vragen al diegenen die verantwoordelijkheid dragen voor de bestemming van de volkeren om hun engagement voor de lijdende gemeenschappen te versterken, opdat zij in hun geboorteland kunnen blijven. Wij kunnen geen Midden-Oosten aanvaarden zonder de christenen, die er al tweeduizend jaar de naam van Christus belijden. Vele broeders en zusters worden vervolgd en zijn met geweld uit hun huizen verdreven. Soms lijkt het alsof elke waarde van het menselijke leven verloren is, dat mensen niet langer van belang zijn en voor andere belangen kunnen worden opgeofferd, terwijl dit alles op onverschilligheid lijkt onthaald te worden.article_19913_81949

De heilige Paulus herinnert er ons aan: Als een lid lijdt, zo lijden wij allen mede. Als een lid verheerlijkt wordt, zo verblijden zich al de leden mede (1 Kor 12,26). Net zoals het bloed van de martelaren de kiem heeft gelegd voor de kracht en vruchtbaarheid van de Kerk, zo kan ook het dagelijkse lijden een effectief instrument zijn voor eenheid. De verschrikkelijke situatie van de christenen en allen die lijden in het Midden-Oosten vereist niet enkel ons onophoudelijke gebed, maar ook een passend antwoord van de internationale gemeenschap.”

Beide kerkleiders benadrukken nog de ernst van de situatie, die de solidariteit van alle mensen van goede wil vereist. Zij beklemtonen de noodzaak van de dialoog met de islam, gebaseerd op wederzijds respect en vriendschap op basis van de gemeenschappelijke waarden.

“Moslims en christenen zijn opgeroepen om samen te werken voor de rechtvaardigheid, de vrede en het respect voor de waardigheid en de rechten van elke persoon, in het bijzonder in gebieden waar christenen en moslims eeuwenlang in vrede hebben samengeleefd en nu gebukt gaan onder de tragische verschrikkingen van oorlog.

Wij roepen alle christelijke leiders op om de interreligieuze dialoog voort te zetten en te versterken en om zich tot het uiterste in te spannen om de vrede en de solidariteit tussen mensen en volkeren te bevorderen.”

Bron: (Kerknet)

D155FBEB-00A6-4062-B90E-F7351804F6B9_mw1024_s_n

Voor meer foto’s: KLIK HIER

Bezoek van Paus Franciscus aan het Oecumenisch Patriarchaat: KLIK HIER

Metropoliet Athenagoras van België nam het woord op de Bisschoppensynode van de Katholieke Kerk

oktober 25, 2014

IMG_3561Vaticaan – Metropoliet Athenagoras van België en lid van onze Oecumenische studie en werkgroep van West-Vlaanderen nam het woord als afgevaardigde van het Oecumenisch Patriarchaat op de Bisschoppensynode van de Katholieke Kerk. Die synode, die gehouden wordt van 5 tot 19 oktober 2014, vindt plaats onder de hoge bescherming van Zijne Heiligheid Paus Franciscus, en verzamelt 191 synodale vaders, waaronder 60 kardinalen, en dit uit de 5 continenten. Daarnaast zijn er op deze synode andere deelnemers als experten of adviseurs uitgenodigd.

Er zijn bovendien 8 afgevaardigden van andere christelijke Kerken: Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg vertegenwoordigt er Zijne Alheiligheid, Oecumenisch Patriarch Bartholomeos en de Moederkerk (Oecumenisch Patriarchaat), Metropoliet Hilarion van Volokolamsk vertegenwoordigt er het Patriarchaat van Moskou tijdens de tweede werkweek van de Synode, en er zijn ook hoge vertegenwoordigers van de Koptische Kerk, de Syrisch-Jacobitische Kerk, de Anglicaanse Kerk, de Lutheran World Federation, de wereldgemeenschap van gereformeerde/hervormde kerken (WCRC) en de Baptist World Alliance.Unknown-6

De in deze Synode bijeengekomen bisschoppen van de rooms-katholieke Kerk hebben bijzondere aandacht voor de praktijk van de orthodoxe Kerk, die – in bepaalde gevallen – de mogelijkheid van een tweede en/of zelfs een derde huwelijk kan aanvaarden.

IMG_3580

Vaticaan – Op vrijdag namiddag 10 oktober 2014 mocht Metropoliet Athenagoras van België als vertegenwoordiger van de Orthodoxe Kerk en afgevaardigde van het Oecumenisch Patriarchaat deelnamen aan de debatten van de Synode der Bisschoppen van de Katholieke Kerk. Hij kreeg vier minuten als “broederlijke afgevaardigde” om de positie van de Orthodoxe Kerk uit te drukken op het pastorale domein van het gezin.

Hieronder volgt de tekst die hij bracht:

Uwe Heiligheid,
Dierbare broeders en zusters in Christus,

Metropoliet Athenagoras van België nam het woord als afgevaardigde van het Oecumenisch Patriarchaat.
Het is een eer om het Oecumenisch Patriarchaat te mogen vertegenwoordigen op uw Synode gewijd aan het gezin. Patriarch Bartolomeus heeft mij gevraagd om u allen te groeten in zijn naam. Ik dank u voor de geboden gelegenheid deel te nemen aan uw debatten en zo enkele bedenkingen te aanbrengen die voortspruiten uit de traditie van de Orthodoxe Kerk.

Unknown1. Onze Kerk wil altijd een hulp zijn voor hen die lijden. Dat is dus ook het geval wanneer het huwelijk ophoudt een werkelijkheid te zijn door “menselijke zwakheid”. Dit wordt aanvaard als een pastorale benadering, met het oog op de economie tegenover de zwakheid van de mens en de verdorven wereld waarin wij leven. Maar het tweede huwelijk zal altijd afwijking zijn van het ideaal van het enige huwelijk, en vaak een tweede kans om een “fout te corrigeren”.

In de primitieve Kerk, zei de Heilige Basilios de Grote over de man die door zijn vrouw bedrogen werd, dat mocht deze man worden mocht hij opnieuw huwen, dit te vergeven was.

Gisteren konden we horen wat de economie in de orthodoxe Kerk betekent. Het is de soepele toepassing van de canonieke en kerkelijke  richtlijnen in het bestuur en in het leven van de Kerk. De implementatie van de economie hoort toe aan de bisschop en telt enkel voor concrete gevallen, zonder enig precedent te scheppen.

Elk specifiek geval moet pastoraal begeleid worden, waarbij men de partners zal trachten te verzoenen. Als dit echt niet mogelijk is, kan een tweede huwelijk overwogen worden. De orthodoxe traditie wil bovendien dat elke gelovige vrij zijn spirituele vader kiest. Dit is een persoon met de nodige ervaring in het spirituele leven en die geroepen is om de juiste levenswijze aan te leren.

Unknown-22. Wij moeten zeker noch te moraliserend, noch te stikt zijn tegenover de jongeren, anders bestaat de kans dat ze niet luisteren.

Velen van onze jongeren zijn nog niet genoeg verbonden met de Kerk om te zeggen: “Wij gaan trouwen want ons koppel, ons toekomstig gezin, zal een cel zijn van de Kerk, en een voorbeeld van het evangelische verbintenis”. Het gebeurt nochtans dat zij iets waarachtigs beleven dat hen voorbereidt tot een duurzame liefde, en dat deze jongeren zich uiteindelijk tot de Kerk wenden. Hier heeft de priester een grote rol in het naar voren brengen van de zin der liefde en van het huwelijk. In deze gevallen, kunnen wij hun beter uitleggen, zonder oordeel te vellen, dat zij zich een genade ontzeggen, maar dat zij die op het geschikte moment nog altijd kunnen ontvangen.

3. Ik wil ook verwijzen naar een geschrift van de Heilige Serafijn van Sarov, een heilige die zowel in het westen als in het oosten zeer geliefd is, over de Communie. Hij vertelde hoe hij heel zijn leven het ontvangen van de Heilige Gaven beschouwde als een noodzakelijke ontmoeting met Christus. Hij spoorde de gelovigen altijd aan om veelvuldig deel te nemen aan de Eucharistie en beval de priesters aan om hun met genoegen de Communie te geven. Want, zo voegde hij er aan toe, “de genade die ze ons geeft is zo groot dat elke mens, zelfs de grootste zondaar, wanneer hij nadert tot de Heer met nederigheid en berouw over zijn fouten, volledig gezuiverd en vernieuwd is”.Unknown-2

4. Wat de anticonceptionele praktijken betreft, zal de Orthodoxe Kerk zich meestal tevredenstellen met het benadrukken van de zin van de liefde, maar de keuze der methoden aan het geweten overlaten van man en vrouw, met de hulp, zo zij dit willen, van hun spirituele vader. Met betrekking tot “Humanae Vitae,  heeft de Oecumenische Patriarch Athenagoras, een goede vriend van Paulus VI, verklaard dat de Kerk de mensen de mannen en vrouwen van vandaag moet doen begrijpen dat liefde mogelijk is, dat een ware ontmoeting wederzijdse trouw vereist, dat de kracht der verliefdheid van de mens op die manier kan getransfigureerd worden, en, zo zei de patriarch, “als een man en een vrouw waarlijk van elkaar houden, heb ik niets te zoeken in hun slaapkamer, al wat zij doen is heilig”.

5. Ik besluit , als zoon van een gehuwde priester en met een broer en schoonbroer die gehuwde priesters zijn, met een pleidooi om terug te keren tot de mogelijkheid van gehuwde priesters!

4278-08825

Oecumenisch Patriarch Bartolomeus en Paus Franciscus geven een gezamenlijke verklaring uit

mei 30, 2014

category81_banner

Jeruzalem – Zijne Al Heiligheid Patriarch Bartolomeus en Zijne Heiligheid Paus Franciscus gingen vandaag verder vanaf een vijftig jaar oude mijlpaal met de erfenis van hun voorgangers Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras. In 1964 verbraken die twee kerkleiders een stilte van eeuwen en effenden zij de weg naar een groter dialoog.

Bij hun ontmoeting deze namiddag bij de Apostolische Delegatie in de Oude Stad van Jeruzalem, tekenden de globale hoofden van de Roomse en de Orthodoxe Kerken een Gezamenlijke Verklaring waarin zij hun engagement uitdrukten om te zoeken naar eenheid tussen hun beide kerkelijke lichamen. Zij drukten hun diepe bezorgdheid uit over de toestand van de Christenen in het Midden Oosten en hun fundamentele rechten burgers te blijven van hun thuisland.

14081448000_e131ecc005

Wij zijn ervan overtuigd dat niet wapens, maar dialoog, vergiffenis en verzoening de enige middelen zijn om vrede te verwerven.

De Paus en de Oecumenische Patriarch  bevestigden opnieuw hun verantwoordelijkheid en verplichting op te roepen tot nederigheid en matiging opdat allen de nood zouden aanvoelen tot respect voor de schepping en dat ze die met zorg zouden beheren:

Samen bevestigen wij onze verbintenis om mensen bewust te maken  van hun rol als hoeder van de schepping; wij doen beroep op alle mensen van goede wil om een levenswijze aan te nemen die minder verspillend is en spaarzamer, om minder hebzuchtig te zijn en milddadiger voor de bescherming van Gods wereld en het welzijn van zijn mensen.

article_18169_64151

Tenslotte, benadrukten de twee kerkleiders het belang van religieus begrip en dialoog:

Wij nodigen alle Christenen uit een waarachtige dialoog aan te gaan met het Jodendom, de Islam en andere godsdienstige tradities. Onverschilligheid en wederkerig gebrek aan kennis kan enkel leiden tot wantrouwen en spijtig genoeg eventueel tot conflict. (De volledige tekst van de Gezamenlijke Verklaring vindt u hieronder)

article_18171

Gezamenlijke Verklaring door de Oecumenische Patriarch Bartolomeus en Paus Franciscus

Gezamenlijke Verklaring door de Oecumenische Patriarch Bartolomeus en Paus Franciscus

  1. Net zoals onze eerbiedwaardige voorgangers Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras die elkaar hier in Jeruzalem ontmoetten vijftig jaar geleden, besloten ook wij, Paus Franciscus en Oecumenisch Patriarch Bartolomeus, elkaar te ontmoeten in het Heilige Land “waar onze gemeenschappelijke Heiland, Christus Onze Heer, leefde, dacht, stierf, verrees en opsteeg ten Hemel, vanwaar hij de Heilige Geest deed nederdalen op de jonge Kerk.[1] Onze samenkomst waar de Bisschoppen van de Kerken van Rome en Constantinopel, respectievelijk gesticht door de twee broeders, de Apostelen Petrus en Andreas, elkaar ontmoetten, is een bron van diepe spirituele vreugde voor ons. De voorzienigheid biedt ons deze gelegenheid aan om na te denken over de diepte en de waarachtigheid van de bestaande banden tussen ons, die dan weer de vrucht zijn van een met genade vervulde reis waarop de Heer ons begeleid heeft sinds die gezegende dag vijftig jaar geleden.
  2. Onze broederlijke ontmoeting vandaag is een nieuwe en noodzakelijke stap op het pad naar eenheid waarheen enkel de Heilige Geest ons kan leiden, naar de eenheid van communie in rechtmatige verscheidenheid. Wij zijn de Heer oneindig dankbaar voor de stappen die hij ons als toeliet te zetten. De wederzijdse omarming van Paus Paulus VI en Patriarch Athenagoras hier in Jeruzalem, na vele eeuwen van stilzwijgen, effende het pad naar een groots gebaar, het verwijderen van herinnering aan het midden het bestaan van de Kerk, aan de toenmalige wederzijdse excommunicatie in 1054. Voortaan bezochten de zetels van Rome en Constantinopel elkaar regelmatig, correspondeerden met elkaar, en later, door een besluit afgekondigd door Paus Johannes Paulus en Patriarch Dimitrios, beide wezen gezegend, werd een theologisch dialoog der waarheid ingesteld tussen Katholieken en Orthodoxen. Al die jaren leerde God, bron van alle vrede en liefde, ons naar elkaar te kijken als leden van dezelfde christelijke familie, onder een Heer en Redder, Jezus Christus, en elkaar lief te hebben, opdat wij ons geloof zouden belijden in hetzelfde Evangelie van Christus, zoals wij het ontvingen van de Apostelen en zoals het weergegeven en doorgegeven werd door de Oecumenische Concilies en de Kerkvaders. Alhoewel we er ons terdege van bewust zijn dat wij het doel nog niet bereikt hebben van de volledige gemeenschap, willen wij vandaag onze inzet bevestigen om samen op te stappen naar de eenheid waar Christus onze heer voor bad tot de Vader “opdat allen één mogen zijn” (Joh. 17:21).
  3. Ons goed bewust van het feit dat eenheid gemanifesteerd wordt in liefde voor God en de medemens, kijken wij vol verlangen uit naar de dag waarop we samen zullen aanzitten aan het Oecumenisch banket. Als Christenen, worden wij geroepen om ons voor te bereiden om de gave van de Eucharistische Communie te ontvangen, naar de leringen van de Heilige Irenaeus van Lyon, door de belijdenis van ons geloof, voortdurend gebed, innerlijke verandering, vernieuwing van het leven en broederlijke dialoog. Door dit gehoopte doel te bereiken, zullen wij de wereld de liefde van God tonen waardoor wij erkend worden als ware volgelingen van Jezus Christus (cf. Joh. 13:35).
  4. De theologische dialoog ondernomen door de Verenigde Internationale Commissie is hiervoor een fundamentele bijdrage in de zoektocht naar volledige gemeenschap onder Katholieken en Orthodoxen. Doorheen de opeenvolgende perioden van de Pausen Johannes Paulus II en Benedictus XVI, en Patriarch Dimitrios, was de vooruitgang geboekt door de theologische bijeenkomsten aanzienlijk. Vandaag  drukken wij onze warme waardering uit voor wat tot op heden bereikt werd als ook voor de inspanningen die momenteel geleverd worden. Het gaat hier niet zomaar om een theologische oefening, maar om een oefening in waarheid en liefde die een nog diepere kennis vraagt van elkaars tradities om ze te begrijpen en om eruit te leren. Daarom bevestigen wij eens te meer dat de theologische dialoog niet zoekt naar de kleinste gemene deler waarop een compromis kan gevonden worden, maar naar het verdiepen van inzicht in de hele waarheid die Christus gegeven heeft aan zijn Kerk, een waarheid die wij steeds beter gaan begrijpen als wij de ingevingen van de Heilige Geest volgen. Daarom bevestigen wij samen dat onze trouw aan de Heer vraagt om een broederlijke bijeenkomst en ware dialoog. Een dergelijke gezamenlijke bezigheid leidt ons niet weg van de waarheid; maar door een uitwisseling van gaven, door de leiding van de Heilige Geest, zal dit ons leiden naar de totale waarheid (cf. Joh. 16:13).
  5. Maar terwijl wij deze reis ondernemen naar volledige gemeenschap hebben wij reeds de plicht om algemene kennis over te dragen over de liefde van God voor alle mensen door samen te werken in dienst aan de mensheid, vooral door de menselijke waardigheid te verdedigen in elke fase van het leven en de heiligheid van het gezin gestoeld op het huwelijk, door vrede te promoten en het algemeen belang, en door te reageren op het lijden dat de wereld blijft teisteren. Wij erkennen dat honger, armoede, analfabetisme, de ongelijke verdeling van bronnen voortdurend moet bestreden worden. Het is onze plicht om samen te bouwen aan een rechtschapen menselijke gemeenschap waarin zich niemand uitgesloten of verworpen voelt.
  6. Het is onze diepe overtuiging dat de toekomst van de menselijke familie ook afhangt van hoe wij het geschenk dat onze Schepper ons heeft toevertrouwd zullen behoeden. Dit moet zowel voorzichtig als met mededogen gebeuren, rechtvaardig en billijk. Daarom erkennen wij met berouw de verkeerde behandeling van onze planeet, iets wat gelijk staat met zonde in de ogen van God. Wij benadrukken nogmaals onze verantwoordelijkheid en verplichting om op te roepen tot matiging opdat allen de nood mogen voelen om de schepping te eerbiedigen en ze met zorg te behoeden. Samen smeken wij onze gemeenschap zich bewust te worden van ons voogdijschap van de schepping; wij doen beroep op alle mensen van goede wil om te zoeken naar minder verspillende en meer spaarzame manieren van leven, minder hebzuchtig te zijn en guller voor de bescherming van Gods wereld en het welzijn van Zijn volk.
  7. Er is eveneens een dringende nood aan een effectieve en toegewijde samenwerking van Christenen om het recht te behouden hun geloof openlijk te belijden en om behoorlijk behandeld te worden wanneer ze dat naar voorbrengen wat het Christendom blijft aanbieden aan de hedendaagse gemeenschap en cultuur. Hierom nodigen wij alle Christenen uit om een waarachtige dialoog te promoten met Jodendom, Islam en andere religieuze tradities. Onverschilligheid en wederzijds onbegrip kan enkel leiden tot wantrouwen en zelfs tot conflicten.
  8. Vanuit deze heilige stad Jeruzalem, drukken wij onze gedeelde en diepe bezorgdheid mede over de toestand van de Christenen in het Midden Oosten en over hun recht om volwaardige burgers te blijven in hun thuisland. Wij richten ons vol vertrouwen tot de almachtige en genadige God in gebed voor vrede in het Heilig Land en in het Midden Oosten in het algemeen. Wij bidden vooral voor de Kerken in Egypte, Syrië en Irak, die zeer zwaar geleden hebben door de recente gebeurtenissen. Wij moedigen alle partijen aan, ongeacht hun godsdienstige overtuiging om verder te werken aan verzoening en een rechtvaardige erkenning der mensenrechten. Wij zijn ervan overtuigd dat niet wapens, maar dialoog, vergiffenis en verzoening de enige manieren om vrede te bekomen.
  9. In een historische context gekenmerkt door geweld, onverschilligheid en egoïsme, hebben veel mannen en vrouwen vandaag het gevoel dat zij het noorden kwijt zijn. Het is door onze gemeenschappelijke getuigenis van de Blijde Boodschap dat wij in staat kunnen zijn de mensen van onze tijd te helpen om de weg terug te vinden die naar de waarheid leidt, naar rechtschapenheid en vrede. Verenigd in onze intenties, en herinnerend aan het voorbeeld dat vijftig jaar geleden hier in Jeruzalem gegeven werd door Paus Paulus VI en Patriarch Athenagoras, roepen wij alle Christenen op, samen met de gelovigen van alle religieuze tradities en alle mensen van goede wil, de dringende noodzaak te erkennen tot verzoening te komen en eenheid van de menselijke familie, in volle eerbied voor de gewettigde verschillen, en dit in het belang van heel de mensheid en van de volgende generaties.
  10. Bij het gezamenlijk ondernemen van deze pelgrimstocht naar de plaats waar onze Heer Jezus Christus werd gekruisigd en begraven en waar Hij is verrezen, dragen wij onze komende stappen naar volledige eenheid op aan de tussenkomst van de Heilige en Eeuwige Maagd Maria, en vertrouwen wij aan Gods oneindige liefde de hele menselijke familie toe.

“Moge de Heer zijn licht op u laten schijnen, en u genadig zijn ! De Heer kijkt genadig op u neer en schenkt u vrede!” (Num. 6:25-26).

article_18169_64146