Archive for mei, 2016

Catholic and Anglican Church to Jointly Publish the first ARCIC III volume – Universal One Church

mei 25, 2016

Catholic and Anglican Church to Jointly Publish

the first ARCIC III volume – Universal One Church

If you don’t believe in God, it’s hard to believe in good
EZ Online Ordination – Vocational & Wedding Ministers
@UniverOneChurch ©2016

Anglican and Catholic theologians, meeting in Toronto, Canada this week, have agreed on the publication of their first ARCIC III document on the theme “Towards a Church fully reconciled”. The volume, which is likely to be published in the autumn, uses the ‘Receptive Ecumenism’ approach to look at the limitations within each communion and see how one Church can help the other grow towards the fullness of faith.


The third Anglican-Roman Catholic International Commission (ARCIC III) is holding its sixth annual meeting from May 11th to 19th, hosted by the Anglican sisters of St John the Divine in Toronto. The 18 members of the Commission have completed work on the first part of their mandate, exploring tensions between the local and Universal Church within the two communions, and are continuing discussions on a second volume, looking at how Anglicans and Catholics make difficult moral and ethical decisions.

To find out more about the meeting, Philippa Hitchen spoke with the two co-chairs, Archbishop David Moxon from New Zealand who heads Rome’s Anglican Centre and Catholic Archbishop Bernard Longley of Birmingham in the UK.

Archbishop David confirms the Commission is set to publish its first book, “Towards a Church fully reconciled” and is now working on its second volume on ecclesiology and ethics. He says it’s been “quite exciting to see already how user-friendly and readable it’ll be”. He notes the group has been very encouraged by feedback from local young Canadians from different cultural backgrounds who’ve helped to make it “a more third millennium book”.

Converted by each other

The Anglican co-chair says the book clearly states that we need to be “converted by each other”, showing each other “our wounds, our limitations, our weaknesses” in order to help each other to grow. He notes that there is still a long journey ahead towards the goal of organic union, but says the group is encouraged by the “inch-by-inch progress that we see around us”.

Receptive Ecumenism

Archbishop Bernard says that everyone in the Commission is “on board with the approach of this document which contrasts somewhat with the previous agreed statements of ARCIC’s first two phases”. He says the new approach uses the lens of Receptive Ecumenism, which allows Anglicans and Catholics “to look at the reality of life within each of our two communions, looking with a critical eye too at where we fall short”.

50th anniversary of ARCIC

Archbishop David speaks of the forthcoming 50th anniversary of the Anglican Centre and the setting up of the ARCIC group by Pope Paul VI and Archbishop Michael Ramsey. He notes that during the October 5th-7th celebration, 36 Anglican and Catholic bishops will pray together with Pope Francis and Archbishop Justin Welby in the Rome church of St Gregorio al Celio. In pairs from different countries, they will be mandated and blessed “to go out and demonstrate partnerships that are possible” in mission and common worship, to show that “no one of us has got it all together, but together each one of us can share it all”.

Ecumenism in Canada

Archbishop Bernard also speaks of the very positive experience of the local Canadian Anglican-Roman Catholic Commission which has helped ensure that the reception process of ARCIC’s work “doesn’t remain there on the shelf” but allows people to engage with it and bring it into their daily lives.

Footnotes & Reference:

~ Fr Jordan Francis † (Most Reverend Jordan Francis) is the Presiding Bishop of the Universal One Church. ~ Fr Jordan Francis † opens up his heart and door to all children of God. Through the Universal One Church and the Order of St Michael, both men or women who feel they are being called to a Religious Vocation have the opportunity to be ordained with Apostolic Succession and Lineage. The Universal One Church also ordains men and/or woman to serve as Wedding Ministers on a part or full time basis. The Universal One Church ordains men or women as Nondenominational Ministers or as Catholic Priests. ~ Fr Jordan Francis † subscribes to the ecclesiastical teachings of the Roman Catholic Church. However at your discretion you are afforded the opportunity to continue within the respective teachings in the faith of your baptism or that of whatever it is you practice today, provided the core belief is the acceptance of Jesus Christ as you Lord and Savior. Join in with our Sunday Night Universal Mass, our weekly Bible Study or find out more about pursuing your calling in ministry or as a wedding minister by going to our website at:

Mission Statement:

“The Universal One Church defends the unborn, feeds the hungry, shelters the homeless, educates the young, welcomes refugees, and cares for the sick, both at home and abroad. They believe the Bible is the verbally inspired, inerrant Word of God. The Universal One Church is born, one in Christ, with a precise, but open identity, that embraces the whole world, without exception”


“A vocation is a fruit that ripens in a well cultivated field of mutual love that becomes mutual service, in the context of an authentic ecclesial life. No vocation is born of itself or lives for itself. A vocation flows from the heart of God and blossoms in the good soil of faithful people, in the experience of fraternal love. We are designed with a dreaming brain and a hopeful spirit; it is our nature to envision the life of our dreams. And while dreaming comes easy to us, we must never forget that it takes strength, dedication, and courageous action to bring that dream to life.”

Do you wish to pursue a vocation in ministry – become a minister, get ordained or serve as a wedding officiant? We provide ordination to men and women enabling work in all facets of Christian Ministry within the USA, Turkey, Canada, UK, Africa, South America, Germany, India, France, Switzerland, Thailand, Japan, Australia, China, Mexico and many other countries throughout the world.


The Universal One Church as the name implies is a worldwide Religious Non-Profit Organization, extending its reach to the ends of the earth and to the every corner of the globe. The Universal One Church offers weekly Sunday Services, Bible Study, News and more on the Universal One Church TV and Radio Networks

Bron: Universal One Church – Universal Church


Catholic Archbischop of Birmingham, Bernard Longley and Anglican Archbischop David Moxon, co-presidents on ARCIC III greet Pope Francis at an audience in the Vatican Ansa


De uitvaart van Aartspriester Ignace Peckstadt

mei 22, 2016


Gent – Op zaterdag 14 mei 2016 had in Gent de uitvaartplechtigheid plaats van de vorige week overleden orthodoxe Aartspriester Ignace Peckstadt. Ignace Peckstadt was een eminente ere-advocaat van de Balie van Gent en pionier van de Orthodoxe Kerk in Vlaanderen. Hij was 89 jaar.


 Uitvaart geleid door zijn zoon metropoliet

De uitvaartplechtigheid werd geleid door zijn eigen zoon, Metropoliet Athenagoras, die aan het hoofd staat van de Orthodoxe Kerk in België, bijgestaan door tal van orthodoxe priesters uit diverse Europese landen.


Orthodoxe vertegenwoordigers

De Oecumenische Patriarch Bartholomeos, primus inter pares van de Orthodoxe Kerk wereldwijd, liet zich vertegenwoordigen door Bisschop Ireneos van Rhegion (Frankrijk). Er waren ook bisschoppen van het Patriarchaat van Georgië en van de Kerken van Cyprus en Griekenland, en priesters van de Patriarchaten van Moskou en Roemenië. Ook de Moeder Abdis en een zuster van het Patriarchaal Monasterium van Chrysopigi (Chania, Kreta) en een priestermonnik en 2 zusters van het Patriarchaal Monasterium van de Heilige Johannes de Doper van Maldon (Essex, Groot Brittannië) waren afgekomen voor het afscheid van Vader Ignace. De Griekse staat was vertegenwoordigd door drie ambassadeurs en de generaal bij de NAVO.

14mei_Papous-112.jpgVertegenwoordigers van alle christelijke Kerken

Op de begrafenis waren ook vertegenwoordigers van alle erkende christelijke Kerken van ons land, waaronder Mgr. Luc Van Looy, Bisschop van Gent, en monniken van het Monasterium van Chevetogne.

Ingetogen uitvaart

Eerst werd een Goddelijke Liturgie gevierd in de schoot van de Orthodoxe Parochie van de Heilige Andreas in Gent, die door Ignace Peckstadt werd gesticht en 40 jaar lang werd geleid. Er volgde een processie naar de Begijnhofkerk Sint-Elisabeth (nabij het Rabot), waarbij de kist van Aartspriester Ignace Peckstadt door zes priesters de kerk werd binnen gedragen.


Metropoliet Athenagoras beklemtoonde dat de “kenmerkende verdiensten van Vader Ignace te situeren zijn in de inplanting van de Orthodoxie in Vlaanderen, de talrijke voordrachten die hij hield in de meerderheid van onze gemeenten en steden, alsook zijn overtuigde medewerking aan het ideaal van de eenheid van de christenen!” Hij had tevens bijgedragen tot de officiële erkenning van de Orthodoxe Kerk in ons land.

Een groot advocaat

Door zijn confraters werd hij gezien als “een groot advocaat, omdat hij vooral opkwam voor de minder bedeelden, voor de bedrukten, wat voor een advocaat wel belangrijk is”. Professioneel bleef hij nooit de middelmaat. Als waardig en gewetensvol advocaat behartigde hij op onvermoeibare wijze vaak moeilijke en delicate zaken. In zijn streven naar gerechtigheid gaf hij zich nooit vlug gewonnen. Overtuigd in zijn pleidooi dwong hij de waardering van de magistratuur af.

Brief van de Oecumenische Patriarch

 Tijdens de uitvaart werd ook een patriarchale brief voorgelezen, waarin de Oecumenische Patriarch Bartholomeos zegt met droefheid vernomen te hebben dat Aartspriester Ignace Peckstadt overleden is en met vurigheid bidt dat deze goede herder bij zijn Vader opgenomen wordt. “Wij bidden, zoals onze Kerk het ons voordraagt, voor de rust van zijn ziel in de tenten van de rechtvaardigen en op de plaats van de levenden, maar ook voor u, zijn uitverkoren familie, opdat uw droefheid troost moge vinden in de hoop op onze gemeenschappelijke Verrijzenis en op onze ontmoeting in het licht van het gelaat van onze Heer en God en Verlosser Jezus Christus”.

 Scout in hart en nieren

Een delegatie van de Eeklose scoutsgroep Baden-Powell was ook present en herinnerde aan het grootse scoutsengagement van Ignace Peckstadt. Hij had inderdaad twee scoutsgroepen opgericht: deze van Langerbrugge en de Baden-Powell-groep van Eeklo. Ignace Peckstadt was tevens jarenlang districtscommissaris en gouwvoorzitter van de scoutsbeweging.

Gehuwd priester

Op 2 mei 2016 vierde hij met zijn echtgenote Marie-Thérèse Janssens de 63e huwelijksverjaardag. Hij was de vader van vier kinderen, grootvader van tien kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Naast zijn zoon aartsbisschop, zijn eveneens de andere zoon (Bernard Peckstadt) en een schoonzoon (Dominique Verbeke) orthodox priester.



Gent – 14 mei 2016

 Ik ben de opstanding en het leven’, zei Jezus. ‘Wie in Mij gelooft mag dan wel sterven, toch zal hij leven; en iedereen die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven” (Joh. 11, 25-26).

Excellentie Bisschop Ireneos van Reghion, vertegenwoordiger van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos,
Excellentie Bisschop Luc Van Looy, bisschop van Gent,
Eminenties en Excellenties hiërarchen,
Dierbare familieleden en goede vrienden,
Broeders en zusters,


Metropoliet Athenagoras van België

Vorige week zaterdagavond, de zaterdag van de Stralende Week van Pasen, is onze dierbare vader, Aartspriester Ignace Peckstadt, in de Heer ontslapen en geboren voor de eeuwigheid. Dit door God uitgekozen ogenblik lijkt te wederantwoorden aan de klaarheid en de goedheid die uitging van Vader Ignace en die van hem en voor eenieder een vreugdevol, royaal en open persoon maakte.

De zeven dagen van de Stralende Paasweek worden van oudsher gezien als de Zondag van Pasen. Apostel Paulus zegt hierbij: “Door de doop in zijn dood zijn wij met Hem begraven, opdat ook wij, zoals Christus door de macht van zijn Vader uit de doden is opgewekt, een nieuw leven zouden gaan leiden” (Rom. 6,4). Paulus spoort ons m.a.w. aan tot vernieuwing en wedergeboorte. Een lofzang uit de rijke hymnografie van de Orthodoxe Kerk zegt: “Hernieuw u, broeders, en laat de oude mens om een nieuw leven te leiden”, terwijl een andere hymne het als volgt verwoordt: “Keer terug tot uzelf, mens! Word nieuw in plaats van oud en viert de vernieuwing van uw ziel”.

Het is duidelijk dat de zingeving van leven en dood in de Orthodoxe Kerk heel nauw met elkaar vermengd is. Men kan zich het leven niet inbeelden zonder de dood, en omgekeerd. Maar men kan zich evenmin de dood indenken zonder er onmiddellijk de verrijzenis bij te betrekken. Heel ons leven is immers gegrift op het leven, de dood en de verrijzenis van Christus. Zo zijn de ‘zin’ van het leven, de ‘hoop’, het ‘geloof’, de ‘dood’ en de ‘verrijzenis’ geen vage begrippen.

Als we hier vandaag samengekomen zijn, dan is dit allereerst om te bidden voor de eeuwige zielenrust van Vader Ignace en om de vergeving van zijn zonden. In feite voor de redding van zijn ziel. Maar de redding van de mens wordt verwezenlijkt door een persoonlijke relatie met God. De mens wordt geen christen door enkele maar wat regels na te leven en een sociaal leven te leiden. Hij wordt christen wanneer hij vernederd wordt en tot bekering komt; wanneer hij zijn egoïsme weet te overstijgen en zich openstelt voor Christus; en vooral wanneer hij beslist Christus na te volgen, door zijn kruis op te nemen, zichzelf te verloochenen en het gebod van Christus na te leven. Deze opdracht van Christus – die identiek is aan het eeuwige leven – is niets anders dan het dubbel gebod van liefde: de liefde voor God en de liefde voor de medemens.

 Eén van de geliefde begrippen waar Vader Ignace alsmaar op terugkwam is precies de God-menselijke relatie. Deze was er als een rode draad in zijn ganse leven. Zo herhaalde hij ons vaak dat wat de mens in de volheid van het woord echt mens maakt, de mogelijkheid is om te denken, te handelen, te beminnen, zoals hij het wil en omdat hij het wil. De vrije wil is niet ‘iets’ dat wij van de Schepper gekregen hebben, het is de realiteit zelf van ons bestaan als mens. Het diepe geluk dat iedere mens nastreeft, zal pas gevonden en bereikt worden wanneer de mens in alle vrijheid in zijn binnenste, in zijn handelen, in zijn denken, met heel persoon God wil ontmoeten. En hij voegde eraan toe dat “God alles kan, behalve de mens te dwingen Hem lief te hebben”. Maar God wacht steeds op het vrije antwoord van de mens.

          De God-menselijke relatie, waarvan Vader Ignace zoveel hield en er een getuige van was, is niets anders dan het voortdurend laten doordringen van Gods geest in ons. Het orthodoxe spirituele leven is in dit verband bijzonder verrijkend en heeft ons vader heel intens bezield. Het was dit dat hem zozeer naar de Orthodoxe Kerk had geleid, want volgens de oosterse Traditie is de Heilige Geest ‘Diegene die doet leven’, Diegene die ons persoonlijk bestaan doordringt, want de ware roeping van de mens is ‘dragers te worden van de Heilige Geest’.

         In die zin mag het bestaan van Vader Ignace worden beschouwd als spiritueel. Het leven van de mens wordt spiritueel, als het zich laat leiden door de genade van de Heilige Geest. Zolang de mens zich beperkt tot zijn geschapen natuur, kan hij niet spiriuteel leven. Het spirituele leven bront zich niet aan de mens zelf. Het is geen vrucht van intellectuele en morele deugden, maar het heeft een dynamisch karakter. Het bront zich aan God, door Wie het aangeboden wordt als een genadegave, als vrucht van de Heilige Geest. Die vrucht plukte Vader Ignace bij uitstek in de Goddelijke Liturgie en de sacramenten van de Kerk en in zijn persoonlijk gebedsleven.

         Op het moment van zijn ontslaping mocht ons vader precies 63 jaar huwelijksleven vieren met zijn geliefde echtgenote, onze dierbare moeder. 63 jaar, waarbij ze schouder aan schouder, een rijk gevuld leven mochten delen. Ze vulden elkaar aan en waren letterlijk elkaars toeverlaat en vreugde. Mama heeft Papa gevolgd in al zijn beslissingen, maar zonder Mama had Papa ze niet kunnen volbrengen. Ze waren quasi altijd samen op pad. Ze waren er voor elkaar en samen voor de medemens. Dit was zo in de advocatenpraktijk van Papa; ook in hun gezamenlijk scoutsengagement; en vooral in hun dienstwerk in de schoot van de Orthodoxe Kerk, die hun leven meer dan 50 jaar lang heeft getypeerd.

Reeds in de beginperiode van zijn middelbare studies koesterde hij een bijzondere belangstelling en zelfs sympathie voor de Orthodoxie. Hij was toen een leerling aan het Gentse Sint-Barbaracollege. Dat is ook gebeurd toen hij – als student in de rechten – een boek diende te lezen over het Byzantijnse Rijk, dat gewijd was aan de Orthodoxie. In 1950 mocht hij voor het eerst een Goddelijke Liturgie bijwonen volgens de Byzantijnse ritus. Dat was in Parijs. De rijkdom van deze Liturgie heeft hem enorm geboeid! Alle mogelijke bijdragen in kranten en tijdschriften hield hij zorgvuldig bij. Sinds het IIe Vaticaans Concilie werd in het Westen steeds meer gesproken of geschreven over de christenen van het Oosten. Ondertussen had hij al reizen ondernomen naar Joegoslavië en had hij ook contacten met Chevetogne en enkele grote figuren van de Orthodoxie in het Westen: Mgr. Basile Krivocheine, Vader Virgil Gheorghiu en Prof. Olivier Clément. Ik herinner mij – als kind – hoe mijn vader heel trouw alle uitzendingen van “Orthodoxie en Christianisme Oriental” beluisterde en opnam. Reizen en ontvangsten maakten het mogelijk een levendige band te weven met tal van orthodoxe gelovigen: van leken tot patriarchen. Niets van de Orthodoxie ging hem voorbij! Meer nog, hij organiseerde samen met twee vrienden een voordrachtencyclus en bracht grootse figuren van de Orthodoxie naar Gent

Dit was allemaal fantastisch, maar toch zo vreemd voor een Belg! Pas wanneer hij echter, in Brussel, een Franstalige parochie ontdekt had – rond de Vaders Pierre Struve en Marc Nicaise – was hij helemaal overtuigd dat de Orthodoxie voor hem en zijn gezin een realiteit kon zijn. Het gebruik van de volkstaal was dan ook de doorslag. De intrede in de schoot van de Orthodoxe Kerk werd door Vader Ignace echter nooit gezien als een negatieve houding t.o.v. zijn roots, maar veeleer als een terugkeer naar de dimensie en traditie van de Onverdeelde Kerk.

Voortaan levend in de schoot van de Orthodoxe Kerk, werd Vader Ignace er zich steeds meer van bewust dat de orthodoxe aanwezigheid ontbrak aan de realiteit van Vlaanderen. Zijn verantwoordelijkheidsbesef zette hem dan ook aan tot initiatief, door in 1972 hier in deze straat hier een orthodoxe parochie op te richten.

Dit alles is ongetwijfeld moedig te noemen voor een jonge advocaat van onze contreien, een echtgenoot en vader van vier kinderen. Dit alles kon alleen maar gebeuren met een vastberaden en krachtig geloof in de menslievende God. Zonder echter afbreuk te doen aan wat hem door zijn ouders, familie en vrienden was gegeven. Dit alles typeert ook zijn persoonlijkheid en eigenheid!

Deze enkele kenmerken werden wellicht door God als goed geacht en maakten dat de dobbelsteen voor hem viel. Hem werd gevraagd het priesterschap te aanvaarden. Hij had er niet naar gezocht of er zelf voor gekozen! Het kwam als een gave, als een genade, op hem en op de jonge Parochie. Het werd hem voorgesteld en aangeboden. En hijzelf en zijn onmiddellijke omgeving (vrouw en kinderen) stemden in, zonder echter goed te beseffen wat dit zoal inhoudt! Weekends – die voor anderen momenten van rust en ontspanning zijn – werden voortaan getransfigureerd tot toewijding, tot offergave ten dienste van God en de medemens.

De tijd ontbreekt om dieper in te gaan op het rijke pastoraal werk dat Vader Ignace de voorbije 42 jaar heeft geleverd! Kenmerkende verdiensten van Vader Ignace zijn te situeren in de inplanting van de Orthodoxie in Vlaanderen, de talrijke voordrachten die hij hield in de meerderheid van onze gemeenten en steden, alsook zijn overtuigde medewerking aan het ideaal van de eenheid van de christenen!

In zijn persoonlijk en bijna ononderbroken gebedsleven droeg hij allereerst zijn echtgenote, nakomelingen en familieleden. Zijn gebedsleven was ongetwijfeld, maar voor sommigen misschien ongekend, de steun van zijn familie. Dit gebedsleven droeg vruchten. Dit gebedsleven zullen wij verder nodig hebben! Zijn grootste wens is ongetwijfeld dat zijn geliefde kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen hem volgen op de weg van Christus, en zijn gedachtenis levend houden.

We bidden vandaag voor de redding van de ziel van de onvergetelijke Vader Ignace. Toch weten we dat hij Gods’ genade heeft ontvangen! Het volstaat te herinneren aan de woorden van Apostel Paulus, die het in zijn Brief aan de Galaten heeft over de vruchten van de Geest: “Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, vertrouwen, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. (…) Zij die Christus Jezus toebehoren, hebben de zondige natuur gekruisigd, met zijn hartstochten en begeerten. Als wij leven door de Geest, laten we ons dan ook gedragen volgens de Geest”. Dit zijn de vruchten van hen die een waarachtig leven in Christus leiden.

 Besluiten we deze gedachten met een kleine paragraaf uit één van zijn boeken: «Gods aanwezigheid ervaren is voor de christenen de roeping van iedere dag, de roeping van ieder moment. God dringt zijn aanwezigheid nooit op. Hij wacht… tot wij Hem opmerken, tot wij Hem iets vragen, tot wij Hem onze liefde betuigen, tot wij ons vertrouwen in Hem stellen, tot wij ons hart voor Hem openen, tot wij langs het gebed tot Hem spreken. Geduldig blijft Hij altijd en altijd aanwezig! We kunnen Hem hiervoor niet genoeg danken!»

Dierbare Vader Ignace,

Ik bid dat God u de zielerust schenke voor de inspanningen die je geleverd hebt bij de geestelijke bediening van zovele gelovigen, maar ook voor het overdragen van de rijkdom van de Orthodoxie, en vooral omwille van jouw persoonlijke mystieke beleving ervan, tot de laatste dagen van jouw leven.

Wij nemen tijdelijk van je afscheid. Nu bevind je je in de eeuwigheid, nabij onze menslievende God. Bewaar ons in jouw kostbaar gebed en zend ons jouw zegen.


Eeuwige gedachtenis, onvergetelijke priester.

Eeuwig zij uw gedachtenis, geliefde vader.

Eeuwige gedachtenis, Vader Ignace.



Overlijdensbericht van Aartspriester Ignace Peckstadt

mei 15, 2016


Lid van onze Oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen

Beste leden van de Oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen,

 We vernemen het overlijden van de orthodoxe aartspriester Ignace Peckstadt (1926-2016). Hij is de vader van Vader Bernard en metropoliet Athenagoras Peckstadt, en was vele jaren trouw lid van onze oecumenische groep. Ons gebed en medeleven aan metropoliet Athenagoras van België, aan Vader Bernard en de hele familie.

 Vriendelijke groeten,

 Henk Laridon Voorzitter

Op 7 mei is Aartspriester Ignace Peckstadt, een gewaardeerde advocaat van de Balie van Gent en geliefd orthodox priester van de parochie van de Heilige Apostel Andreas in Gent, overleden.


Aartspriester Ignace Peckstadt

Hij werd geboren in Evergem op 4 november 1926 in een Vlaams gezin en kwam tijdens zijn studiejaren in een eerste contact met de Orthodoxe Kerk, haar beleving en spiritualiteit. Hij was er door bezield en trok vele malen op reis naar de traditionele orthodoxe landen in de Balkan (Joegoslavië, Roemenië, Bulgarije, Griekenland, Turkije, Rusland), waar hij contacten legde met bisschoppen, theologen en monniken en monialen, waaronder met de grote Patriarch Athenagoras van Constantinopel. In de jaren zestig – in de periode van het IIe Vaticaans Concilie – richtte hij in Gent een genootschap op onder de noemer ‘Apostolos Andreas – contacten met de Orthodoxie’, dat grote figuren uit de Orthodoxe Kerk naar Vlaanderen bracht om er een divers publiek in te leiden in de rijkdom van de orthodoxe spiritualiteit.

In 1972 werd hij de stichter van de orthodoxe parochie van de Heilige Apostel Andreas in Gent. Vanuit deze parochie en onder zijn impulsen verspreidde de Orthodoxie zich verder over het Vlaamse landgedeelte, waardoor hij gezien wordt als een pionier van de Orthodoxe Kerk in Vlaanderen. In 1974 werd hij te Parijs tot diaken gewijd en een jaar later tot priester, door Aartsbisschop Georges van Syracuse (Oecumenisch Patriarchaat). Door zijn vele contacten kon hij efficiënt bijdragen in het bekomen van een officiële erkenning van de Orthodoxe Kerk in ons land. Hij maakte deel uit van het orthodox Aartsbisdom van de Benelux (Oecumenisch Patriarchaat), aartsbisdom dat sinds 2013 geleid wordt door zijn zoon, Metropoliet Athenagoras, hoofd van de orthodoxe eredienst in ons land.

Op 2 mei 2016 vierde hij met zijn echtgenote Marie-Thérèse Janssens de 63e huwelijksverjaardag. Hij was de vader van vier kinderen, grootvader van tien kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Naast zijn zoon aartsbisschop, zijn eveneens de andere zoon (Bernard Peckstadt, parochie Brugge) en een schoonzoon (Dominique Verbeke, parochie Gent) orthodox priester.


Vader Ignace samen met E.H. Archimandriet Hildebrand Vandermaelen en E.P. Filip Noël van het Norbertijnenklooster in Averbode

Op oecumenisch vlak was hij vele jaren lid van het Interkerkelijk Beraad in Gent, van de Oecumenische Studie- en Werkgroep West-Vlaanderen en van het Overlegorgaan van de Christelijke Kerken in België, de hoogste oecumenische instantie in ons land. Op Europees niveau was hij de medebezieler van vele orthodoxe congressen.

 Van 1950 tot 1998 was hij actief advocaat aan de Balie in Gent, waarvan 9 jaar lid van de Raad der Orde en 16 jaar voorzitter van het Pro-Deo bureau, de dienst voor rechtshulp. Tevens was hij meer dan 35 jaar plaatsvervangend vrederechter en docent voor de rechtsvakken in het hoger onderwijs voor verpleegkundigen.

 Tenslotte was Aartspriester Ignace Peckstadt een graag gehoorde spreker. In de meest diverse middens werd hij uitgenodigd om er te spreken over de historische en spirituele aspecten van het orthodoxe christendom. Hij is tevens de auteur van twee boeken: De sterkte van Gods aanwezigheid. Wijsheid uit de orthodoxe spiritualiteit” (2001), Uitg. Averbode, 215p. en Een open venster op de Orthodoxe Kerk” (2005), Uitg. Averbode, 285p.


Bezoek van Vader Ignace met zijn gezin aan de Grote Oecumenische Patriarch Athenagoras te Halki (16/08/1969)