Archive for mei, 2014

Oecumenisch Patriarch Bartolomeus en Paus Franciscus geven een gezamenlijke verklaring uit

mei 30, 2014

category81_banner

Jeruzalem – Zijne Al Heiligheid Patriarch Bartolomeus en Zijne Heiligheid Paus Franciscus gingen vandaag verder vanaf een vijftig jaar oude mijlpaal met de erfenis van hun voorgangers Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras. In 1964 verbraken die twee kerkleiders een stilte van eeuwen en effenden zij de weg naar een groter dialoog.

Bij hun ontmoeting deze namiddag bij de Apostolische Delegatie in de Oude Stad van Jeruzalem, tekenden de globale hoofden van de Roomse en de Orthodoxe Kerken een Gezamenlijke Verklaring waarin zij hun engagement uitdrukten om te zoeken naar eenheid tussen hun beide kerkelijke lichamen. Zij drukten hun diepe bezorgdheid uit over de toestand van de Christenen in het Midden Oosten en hun fundamentele rechten burgers te blijven van hun thuisland.

14081448000_e131ecc005

Wij zijn ervan overtuigd dat niet wapens, maar dialoog, vergiffenis en verzoening de enige middelen zijn om vrede te verwerven.

De Paus en de Oecumenische Patriarch  bevestigden opnieuw hun verantwoordelijkheid en verplichting op te roepen tot nederigheid en matiging opdat allen de nood zouden aanvoelen tot respect voor de schepping en dat ze die met zorg zouden beheren:

Samen bevestigen wij onze verbintenis om mensen bewust te maken  van hun rol als hoeder van de schepping; wij doen beroep op alle mensen van goede wil om een levenswijze aan te nemen die minder verspillend is en spaarzamer, om minder hebzuchtig te zijn en milddadiger voor de bescherming van Gods wereld en het welzijn van zijn mensen.

article_18169_64151

Tenslotte, benadrukten de twee kerkleiders het belang van religieus begrip en dialoog:

Wij nodigen alle Christenen uit een waarachtige dialoog aan te gaan met het Jodendom, de Islam en andere godsdienstige tradities. Onverschilligheid en wederkerig gebrek aan kennis kan enkel leiden tot wantrouwen en spijtig genoeg eventueel tot conflict. (De volledige tekst van de Gezamenlijke Verklaring vindt u hieronder)

article_18171

Gezamenlijke Verklaring door de Oecumenische Patriarch Bartolomeus en Paus Franciscus

Gezamenlijke Verklaring door de Oecumenische Patriarch Bartolomeus en Paus Franciscus

  1. Net zoals onze eerbiedwaardige voorgangers Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras die elkaar hier in Jeruzalem ontmoetten vijftig jaar geleden, besloten ook wij, Paus Franciscus en Oecumenisch Patriarch Bartolomeus, elkaar te ontmoeten in het Heilige Land “waar onze gemeenschappelijke Heiland, Christus Onze Heer, leefde, dacht, stierf, verrees en opsteeg ten Hemel, vanwaar hij de Heilige Geest deed nederdalen op de jonge Kerk.[1] Onze samenkomst waar de Bisschoppen van de Kerken van Rome en Constantinopel, respectievelijk gesticht door de twee broeders, de Apostelen Petrus en Andreas, elkaar ontmoetten, is een bron van diepe spirituele vreugde voor ons. De voorzienigheid biedt ons deze gelegenheid aan om na te denken over de diepte en de waarachtigheid van de bestaande banden tussen ons, die dan weer de vrucht zijn van een met genade vervulde reis waarop de Heer ons begeleid heeft sinds die gezegende dag vijftig jaar geleden.
  2. Onze broederlijke ontmoeting vandaag is een nieuwe en noodzakelijke stap op het pad naar eenheid waarheen enkel de Heilige Geest ons kan leiden, naar de eenheid van communie in rechtmatige verscheidenheid. Wij zijn de Heer oneindig dankbaar voor de stappen die hij ons als toeliet te zetten. De wederzijdse omarming van Paus Paulus VI en Patriarch Athenagoras hier in Jeruzalem, na vele eeuwen van stilzwijgen, effende het pad naar een groots gebaar, het verwijderen van herinnering aan het midden het bestaan van de Kerk, aan de toenmalige wederzijdse excommunicatie in 1054. Voortaan bezochten de zetels van Rome en Constantinopel elkaar regelmatig, correspondeerden met elkaar, en later, door een besluit afgekondigd door Paus Johannes Paulus en Patriarch Dimitrios, beide wezen gezegend, werd een theologisch dialoog der waarheid ingesteld tussen Katholieken en Orthodoxen. Al die jaren leerde God, bron van alle vrede en liefde, ons naar elkaar te kijken als leden van dezelfde christelijke familie, onder een Heer en Redder, Jezus Christus, en elkaar lief te hebben, opdat wij ons geloof zouden belijden in hetzelfde Evangelie van Christus, zoals wij het ontvingen van de Apostelen en zoals het weergegeven en doorgegeven werd door de Oecumenische Concilies en de Kerkvaders. Alhoewel we er ons terdege van bewust zijn dat wij het doel nog niet bereikt hebben van de volledige gemeenschap, willen wij vandaag onze inzet bevestigen om samen op te stappen naar de eenheid waar Christus onze heer voor bad tot de Vader “opdat allen één mogen zijn” (Joh. 17:21).
  3. Ons goed bewust van het feit dat eenheid gemanifesteerd wordt in liefde voor God en de medemens, kijken wij vol verlangen uit naar de dag waarop we samen zullen aanzitten aan het Oecumenisch banket. Als Christenen, worden wij geroepen om ons voor te bereiden om de gave van de Eucharistische Communie te ontvangen, naar de leringen van de Heilige Irenaeus van Lyon, door de belijdenis van ons geloof, voortdurend gebed, innerlijke verandering, vernieuwing van het leven en broederlijke dialoog. Door dit gehoopte doel te bereiken, zullen wij de wereld de liefde van God tonen waardoor wij erkend worden als ware volgelingen van Jezus Christus (cf. Joh. 13:35).
  4. De theologische dialoog ondernomen door de Verenigde Internationale Commissie is hiervoor een fundamentele bijdrage in de zoektocht naar volledige gemeenschap onder Katholieken en Orthodoxen. Doorheen de opeenvolgende perioden van de Pausen Johannes Paulus II en Benedictus XVI, en Patriarch Dimitrios, was de vooruitgang geboekt door de theologische bijeenkomsten aanzienlijk. Vandaag  drukken wij onze warme waardering uit voor wat tot op heden bereikt werd als ook voor de inspanningen die momenteel geleverd worden. Het gaat hier niet zomaar om een theologische oefening, maar om een oefening in waarheid en liefde die een nog diepere kennis vraagt van elkaars tradities om ze te begrijpen en om eruit te leren. Daarom bevestigen wij eens te meer dat de theologische dialoog niet zoekt naar de kleinste gemene deler waarop een compromis kan gevonden worden, maar naar het verdiepen van inzicht in de hele waarheid die Christus gegeven heeft aan zijn Kerk, een waarheid die wij steeds beter gaan begrijpen als wij de ingevingen van de Heilige Geest volgen. Daarom bevestigen wij samen dat onze trouw aan de Heer vraagt om een broederlijke bijeenkomst en ware dialoog. Een dergelijke gezamenlijke bezigheid leidt ons niet weg van de waarheid; maar door een uitwisseling van gaven, door de leiding van de Heilige Geest, zal dit ons leiden naar de totale waarheid (cf. Joh. 16:13).
  5. Maar terwijl wij deze reis ondernemen naar volledige gemeenschap hebben wij reeds de plicht om algemene kennis over te dragen over de liefde van God voor alle mensen door samen te werken in dienst aan de mensheid, vooral door de menselijke waardigheid te verdedigen in elke fase van het leven en de heiligheid van het gezin gestoeld op het huwelijk, door vrede te promoten en het algemeen belang, en door te reageren op het lijden dat de wereld blijft teisteren. Wij erkennen dat honger, armoede, analfabetisme, de ongelijke verdeling van bronnen voortdurend moet bestreden worden. Het is onze plicht om samen te bouwen aan een rechtschapen menselijke gemeenschap waarin zich niemand uitgesloten of verworpen voelt.
  6. Het is onze diepe overtuiging dat de toekomst van de menselijke familie ook afhangt van hoe wij het geschenk dat onze Schepper ons heeft toevertrouwd zullen behoeden. Dit moet zowel voorzichtig als met mededogen gebeuren, rechtvaardig en billijk. Daarom erkennen wij met berouw de verkeerde behandeling van onze planeet, iets wat gelijk staat met zonde in de ogen van God. Wij benadrukken nogmaals onze verantwoordelijkheid en verplichting om op te roepen tot matiging opdat allen de nood mogen voelen om de schepping te eerbiedigen en ze met zorg te behoeden. Samen smeken wij onze gemeenschap zich bewust te worden van ons voogdijschap van de schepping; wij doen beroep op alle mensen van goede wil om te zoeken naar minder verspillende en meer spaarzame manieren van leven, minder hebzuchtig te zijn en guller voor de bescherming van Gods wereld en het welzijn van Zijn volk.
  7. Er is eveneens een dringende nood aan een effectieve en toegewijde samenwerking van Christenen om het recht te behouden hun geloof openlijk te belijden en om behoorlijk behandeld te worden wanneer ze dat naar voorbrengen wat het Christendom blijft aanbieden aan de hedendaagse gemeenschap en cultuur. Hierom nodigen wij alle Christenen uit om een waarachtige dialoog te promoten met Jodendom, Islam en andere religieuze tradities. Onverschilligheid en wederzijds onbegrip kan enkel leiden tot wantrouwen en zelfs tot conflicten.
  8. Vanuit deze heilige stad Jeruzalem, drukken wij onze gedeelde en diepe bezorgdheid mede over de toestand van de Christenen in het Midden Oosten en over hun recht om volwaardige burgers te blijven in hun thuisland. Wij richten ons vol vertrouwen tot de almachtige en genadige God in gebed voor vrede in het Heilig Land en in het Midden Oosten in het algemeen. Wij bidden vooral voor de Kerken in Egypte, Syrië en Irak, die zeer zwaar geleden hebben door de recente gebeurtenissen. Wij moedigen alle partijen aan, ongeacht hun godsdienstige overtuiging om verder te werken aan verzoening en een rechtvaardige erkenning der mensenrechten. Wij zijn ervan overtuigd dat niet wapens, maar dialoog, vergiffenis en verzoening de enige manieren om vrede te bekomen.
  9. In een historische context gekenmerkt door geweld, onverschilligheid en egoïsme, hebben veel mannen en vrouwen vandaag het gevoel dat zij het noorden kwijt zijn. Het is door onze gemeenschappelijke getuigenis van de Blijde Boodschap dat wij in staat kunnen zijn de mensen van onze tijd te helpen om de weg terug te vinden die naar de waarheid leidt, naar rechtschapenheid en vrede. Verenigd in onze intenties, en herinnerend aan het voorbeeld dat vijftig jaar geleden hier in Jeruzalem gegeven werd door Paus Paulus VI en Patriarch Athenagoras, roepen wij alle Christenen op, samen met de gelovigen van alle religieuze tradities en alle mensen van goede wil, de dringende noodzaak te erkennen tot verzoening te komen en eenheid van de menselijke familie, in volle eerbied voor de gewettigde verschillen, en dit in het belang van heel de mensheid en van de volgende generaties.
  10. Bij het gezamenlijk ondernemen van deze pelgrimstocht naar de plaats waar onze Heer Jezus Christus werd gekruisigd en begraven en waar Hij is verrezen, dragen wij onze komende stappen naar volledige eenheid op aan de tussenkomst van de Heilige en Eeuwige Maagd Maria, en vertrouwen wij aan Gods oneindige liefde de hele menselijke familie toe.

“Moge de Heer zijn licht op u laten schijnen, en u genadig zijn ! De Heer kijkt genadig op u neer en schenkt u vrede!” (Num. 6:25-26).

article_18169_64146

Advertenties

Oecumenisch Patriarch Bartolomeus en Paus Franciscus bidden samen bij het Heilig Graf.

mei 28, 2014

25 mei 2014 – JERUZALEM – Zijne Al Heiligheid Oecumenisch Patriarch Bartolomeus en Zijne Heiligheid Paus Franciscus vierden vandaag een mijlpaal van 50 jaar voortzetting van het nalatenschap van hun voorgangers Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras.

Samengekomen bij de Apostolische Delegatie in Jeruzalem, in de Oude Stad, tekenden de wereldwijde leiders van de Rooms Katholieke en Orthodoxe Kerken een gezamenlijke verklaring waarin zij hun belofte en verwachting bevestigden voor een totale sacramentele unie in gehoorzaamheid aan het gebod van Jezus Christus dat zijn “leerlingen één mogen zijn”. Zij drukten ook hun diepe bezorgdheid uit voor de problemen der Christenen in het Midden Oosten en bevestigden nogmaals hun vurig engagement voor eerbied voor Gods schepping. Tenslotte, benadrukten ze het belang van dialoog tussen de wereldreligies.

article_18177_64240

Bij hun aankomst

Nadat de gezamenlijke verklaring ondertekend was, gingen beide Christelijke wereldleiders naar de Verrijzeniskerk, waar zij het Heilig Graf vereerden, het Graf van Christus. Na enkele privé momenten in de Cenotaaf, gingen zij voor in een oecumenisch dankgebed, samen met andere lokale Christelijke leiders en gelovigen van over heel de wereld. In zijn toespraak zei Patriarch Bartolomeus:

“Vijftig jaar geleden wierpen twee grote kerkleiders, de latere Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras de vrees van zich af, bevrijdden zij zichzelf van de vrees die een millennium lang geheerst had, de vrees die de twee oude Kerken van het Westen en het Oosten van elkaar verwijderd hield. Vandaag staan we hier, samen met Zijne Heiligheid Paus Franciscus, als hun opvolgers, in hun voetsporen tredend  en hun heroïsch initiatief erend. We hebben elkaar liefdevol omarmd en gaan verder op het pad naar totale vereniging met elkaar in liefde en waarheid opdat de wereld moge geloven dat geen enkele andere weg naar leven leidt tenzij die van de liefde, verzoening, oprechte vrede en trouw aan de Waarheid.”

article_18175_64169

Z.H. Paus Franciscus en Z.A. de Oecumenisch Patriarch Bartolomeus

 

De Gezamenlijke Verklaring en alle opmerkingen van Oecumenisch Patriarch Bartolomeus kan je vinden op: http://www.apostolicpilgrimage.org

De beslissing om de bijeenkomst van 1964 van Paulus VI en Athenagoras te herdenken was een voorstel van Oecumenisch Patriarch Bartolomeus tijdens de installatie van de nieuwe paus in maart 2013. Toen woonde voor de eerste maal in de geschiedenis een Oecumenisch Patriarch de installatie bij van de Bisschop van Rome. Tijdens die feestelijke dagen, bereikten ze in een privé gesprek een akkoord om deze bijzondere verjaardag samen te herdenken.

article_18175_64182

Z.H. Paus Franciscus en Z.A. de Oecumenisch Patriarch Bartolomeus en  bidden samen bij het Heilig Graf.

Vervolgens kondigden beide leiders hun voornemen aan elkaar in Jeruzalem te ontmoeten om deze vijftigste verjaardag te vieren van de bijeenkomst van hun voorgangers, Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras. Toen, in 1964, ontmoetten een Oecumenisch Patriarch en een Paus elkaar voor het eerst in meer dan vijfhonderd jaar. Deze historische ontmoeting leidde tot het opheffen van de “vervloeking” (Ανάθεμα) op 7 december 1965, die de twee Kerken scheidde sinds 1054.

article_18175_64187

Homilie door Zijne Al Heiligheid Oecumenisch Patriarch Bartolomeus bij het gezamenlijk gebed bij het Heilig Graf, 25 mei 2014

Homilie door Zijne Al Heiligheid Oecumenisch Patriarch Bartolomeus
bij het gezamenlijk gebed bij het Heilig Graf, 25 mei 2014

“Wees niet bevreesd; ik weet dat gij Jezus zoekt, de gekruisigde. Hij is niet hier.
Hij is verrezen zoals Hij gezegd heeft; komt zien naar de plaats waar Hij gelegen heeft” (Matt. 28; 5-6).

Uwe Heiligheid en geliefde broeders in Christus, Uwe Zaligheid patriarch van de Heilige Stad Jeruzalem, welgeliefde broeders en concelebranten in de Heer.
Uwe Eminenties, Uwe Excellenties, en zeer geachte vertegenwoordigers van de Christelijke kerken en confessies, geachte broeders en zusters,

Het is met ontzag, emotie en respect dat wij staan voor “de plaats waar de Heer gelegen heeft”, het leven schenkende graf waaruit leven verrees. Wij zeggen de oneindig genadige God dank, die ons, Zijn onwaardige dienaren, weer waardig maakte voor deze opperste zegening pelgrims te worden op de plaats waar het mysterie van de redding der wereld plaatsvond. “Ontzagwekkend is deze plaats! Dit kan niets anders zijn dan het huis van God en de poort van de hemel.”  (Gen. 28.17)

article_18175_64174

Z.H. Paus Franciscus en Z.A. de Oecumenisch Patriarch Bartolomeus

Wij zijn gekomen als de mirre dragende vrouwen, op de eerste dag van de week, “om het graf te bezoeken” (Matt. 28.1), en net zoals zij horen wij de engelen roepen: “Wees niet bevreesd. Verwijder uit uw hart alle angst; aarzel niet; wanhoop niet. Dit Graf zendt boodschappen uit van moed, hoop en leven.”

De eerste en de grootste boodschap vanuit dit lege Graf is dat de dood, “onze laatste vijand” (cf. Cor. 15.26), de bron van alle angst en passie, overwonnen is; zij heeft niet langer het laatste woord in ons leven. Zij is overwonnen door liefde, door Hem, die vrijwillig aanvaardde de dood te verduren voor het welzijn van anderen. Elke dood omwille van de liefde, omwille van een ander, is getransformeerd in leven, in waarachtig leven. “Christus is verrezen uit de dood, door de dood neer te slaan op aarde, en aan hen in het graf heeft Hij het leven geschonken.”

Wees dus niet bang van de dood; maar wees ook niet bang van de kwade; ondanks de vele vormen die hij kan aannemen in uw leven. Het Kruis van Christus verzamelde alle pijlen van de kwade: haat, geweld, onrecht, pijn, vernedering – alles wat geleden wordt door de armen, de kwetsbaren, de verdrukten, zij die uitgebaat, gemarginaliseerd of te schande gemaakt worden in onze wereld. Blijf verzekerd, gij allen die in dit leven gekruisigd wordt, dat net zoals bij Christus, het Kruis gevolgd wordt door de Verrijzenis; dat haat, geweld en onrecht niet blijvend zijn; en dat de toekomst toebehoort aan rechtschapenheid, liefde en leven. Daarom moet u naar dit einde toewerken met alle bronnen die u hebt in liefde, geloof en geduld.

Er is ook nog een andere boodschap die ons vanuit dit Graf gegeven wordt, eer dat moment voor ons gekomen is. Namelijk dat de geschiedenis niet kan geprogrammeerd worden; dat het ultieme woord in de geschiedenis niet aan de mens behoort, maar aan God. Vruchteloos hielden de soldaten wacht bij dit Graf. Vruchteloos plaatsten zij een zware steen tegen de deur van het Graf, opdat niemand die zou kunnen wegrollen. Vruchteloos zijn de lange termijn strategieën van de machtigen der wereld, alles wordt uiteindelijk onderworpen aan Gods oordeel en wil. Elke inspanning van de hedendaagse mensheid om zijn toekomst vorm te geven op eigen kracht en zonder God is nutteloze ijdelheid.

Tenslotte, nodigt dit Graf ons uit om een andere angst af te werpen die misschien de meest heersende is in onze moderne tijd: namelijk, de vrees voor de ander, angst voor het onderscheid, angst voor de aanhanger van een ander geloof, een andere religie, een andere overtuiging. Rassendiscriminatie en elke andere vorm van discriminatie zijn nog altijd wijd verspreid in vele van onze hedendaagse gemeenschappen; het ergste is nog dat ze vaak het religieus leven van de mensen vullen. Religieus fanatisme bedreigt nu al de vrede in vele streken op aarde, waar het geschenk van het leven geofferd wordt op het altaar van religieuze haat. Tegenover dergelijke toestanden, is de boodschap van het leven gevende Graf dringend en duidelijk: bemin uw medemens, de andere medemens, de aanhangers van een ander geloof of strekking. Bemin hen als uw broeders en zuster. Haat leidt tot de dood, terwijl liefde “onze angst weggooit” (1 Joh. 4.18) en leidt naar leven.

Geliefde vrienden,

Vijftig jaar geleden, gooiden twee grote kerkleiders, Paus Paulus VI en Oecumenisch Patriarch Athenagoras, onze vrees weg; zij verdreven bij zichzelf de vrees die stand gehouden had gedurende een millennium, een angst die de twee oude Kerken, van West en Oost, van elkaar verwijderd hield, soms zelfs tegen elkaar opzette. Zij stonden voor deze heilige plaats, zij ruilden angst voor liefde. Nu staan wij hier als hun opvolgers, tredend in hun voetsporen en hun heldheftig initiatief erend. Wij hebben elkaar liefdevol omhelsd en stappen samen verder op het pad der  volledige gemeenschap met elkaar in liefde en waarheid (Ef. 4.15) opdat de wereld moge geloven (Joh. 17.21) dat geen enkele andere weg leidt naar leven behalve de weg der liefde, verzoening, waarachtige vrede en trouw aan de Waarheid.

Aan alle Christenen wordt gevraagd dit pad te bewandelen in hun onderlinge relaties – tot welke kerk of geloof zij ook behoren – en aldus een voorbeeld te zijn voor heel de wereld. De weg kan lang en zwaar zijn; inderdaad, voor sommigen kan die soms op een impasse lijken. Toch is het de enige weg die leidt naar de vervulling van de wil van de Heer “dat Zijn leerlingen één mogen zijn” (Joh. 17.21). Het is deze goddelijke wil die de weg opende voor het pad dat de leider van ons geloof, onze Heer Jezus Christus, bewandelde, Hij die gekruisigd werd en verrezen is op deze heilige plaats. Aan Hem behoort de glorie en de kracht en de heerlijkheid, samen met de Vader en de Heilige Geest, tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.

“Geliefden, laat ons elkander beminnen; want de liefde is van God.” (1 Joh. 4.7)

8-

06-1

Z.H. Paus Franciscus en Z.A. de Oecumenisch Patriarch Bartolomeus samen met Z.H. Patriarch Theophilos van Jeruzalem

Communiqué from the meeting of ARCIC III in Durban

mei 25, 2014

Durban (12–20 May 2014). This is the first time in its more than forty year history that ARCIC has met in Africa.

A wide range of papers was prepared for the meeting and discussed, taking the Commission further towards its goal of producing an agreed statement. The mandate for this third phase of ARCIC is to explore: the Church as Communion, local and universal, and how in communion the local and universal Church come to discern right ethical teaching.

At this meeting, ARCIC III discussed its method and agreed that it would build on that of ARCIC I and II, integrated with the method of receptive ecumenism. In the light of this work, the Schema prepared at the first meeting of ARCIC III in 2011 was revised. Discussions concentrated on the first part of the mandate, the Church as Communion, local and universal. Members reviewed texts from ARCIC II, national Anglican-Roman Catholic dialogues (ARCs), and other ecumenical material on the subject. ARCIC III decided to examine the regional level of the Church in addition to the local and universal. It considered, through papers presented, the impact of culture on the thinking of Christians and the role of the baptized in ecclesial decision-making. The ecclesiological work will be advanced by a drafting team which will bring a preliminary text back to the next meeting.

ARCIC III was also mandated to prepare a book presenting the five Agreed Statements of ARCIC II so that they can be received by the respective Communions. The Statements will be accompanied by articles on the method of ARCIC II, its use of Scripture, and major theological themes which emerged in its work, together with introductory material and commentaries. It is planned that the book will be ready for publication following the next meeting.

Members of the Commission are grateful to The Rt Revd Rubin Phillip, Anglican Bishop of Natal, for the generous welcome extended to them by him and his Diocese. Particular thanks are due to Mrs Mary Robinson of the Vuleka Trust, and her colleagues at the Centre, whose mission is to equip young people for leadership in South Africa.

Bishop Rubin visited the Commission at Vuleka and participated in a discussion of local ecumenism. He and his wife Rose welcomed ARCIC members to their home to meet leaders of the local Anglican, Roman Catholic and Methodist Churches. On the Sunday the bishop presided, together with Archbishop Moxon and Bishop Nicholls, at the Eucharist at the 160 year old St Augustine’s, Umlazi, where ARCIC joined in the vibrant worship of the Anglican Church of Southern Africa.

Members of the Commission visited the Hillcrest Aids Centre, and a project in Nazareth, Pinetown, run by the Diakonia Council of Churches, which works for social justice and community development with the poorest people.

The next meeting will take place near Rome at the end of April 2015, when the Commission will intensify its focus on the second part of its mandate by studying ethical discernment in the Scriptures and by further developing its case study on slavery.

As the Commission welcomed the Revd Antony Currer as the new co-secretary, replacing Msgr Mark Langham, it was also conscious that this was the last ARCIC of Canon Alyson Barnett-Cowan. Alyson has served the Commission with great efficiency and grace, and members gave thanks for her five years of service.

ImageGen.ashx

APPENDIX: MEMBERS OF ARCIC III present at the meeting

Co-Chairs

The Most Revd Bernard Longley, Archbishop of Birmingham, England

The Most Revd Sir David Moxon, Archbishop of Canterbury’s Representative to the Holy See

Roman Catholics

The Revd Robert Christian OP, Angelicum University, Rome

The Revd Adelbert Denaux, Professor Emeritus, Brugge, Belgium

Professor Paul D. Murray, Durham University, England

Professor Sister Teresa Okure SHCJ, Catholic Institute of West Africa, Port Harcourt, Nigeria

Professor Janet E. Smith, Sacred Heart Major Seminary, Detroit, Michigan, USA

The Revd Professor Vimal Tirimanna CSsR, Alphonsianum University, Rome

The Very Revd Dom Henry Wansbrough OSB, Ampleforth Abbey, England

Anglicans

The Rt Revd Christopher Hill, The Church of England

Canon Dr Paula Gooder, The Church of England

The Rt Revd Nkosinathi Ndwandwe, Anglican Church of Southern Africa

The Rt Revd Linda Nicholls, The Anglican Church of Canada

The Revd Canon Peter Sedgwick, The Church in Wales

The Revd Canon Nicholas Sagovsky, The Church of England

The Revd Dr Charles Sherlock, The Anglican Church of Australia

Consultant

The Revd Odair Pedroso Mateus, Faith and Order Secretariat, World Council of Churches

Staff

The work of the Commission is supported by the Co-Secretaries, Canon Alyson Barnett-Cowan (Anglican Communion Office), The Revd Antony Currer (Pontifical Council for Promoting Christian Unity) and Mr Neil Vigers (Administrator, Anglican Communion Office).