Archive for januari, 2013

Oecumenische Wake in de Anglikaanse Pro-Kathedraal van de Heilige Drieëenheid in Brussel

januari 25, 2013

DSCN0867

BRUSSEL
Op donderdag 24 januari 2013 had in de Anglicaanse Pro-Kathedraal van de Heilige Drie-eenheid in Brussel de grote jaarlijkse Oecumenische Wake plaats, voorgegaan door de vertegenwoordigers van de Christelijke Kerken in België: Hunne Excellenties de Bisschoppen Jean Kockerols (Rooms-Katholieke Kerk) en Athenagoras van Sinope (Orthodoxe Kerk), Canon Robert Innes (Anglicaanse Kerk) en Dominee Steven Fuite (Verenigde Protestantse Kerk in België).

Waren ook aanwezig: Zijn Excellentie Aartsbisschop Giacinto Berloco, Pauselijke Nuntius in België, Eerwaarde Haroution van de Armeense Apostolische Kerk in België, priesters en bedienaren van alle Christelijke Kerken in ons land.

De dienst werd gevierd volgens de Anglicaanse ritus en de gezangen opgeluisterd door een koor van de Pro-Kathedraal, alsook door de verzamelde gemeenschap. Na het Evangelie over de  Parabel van de Barmhartige Samaritaan, was het Oikonomos Evangelos Psallas (Oecumenisch Patriarchaat) die de homilie hield.

Op het einde van de Dienst waren het de Bisschoppen Jean Kockerols en Athenagoras van Sinope en Canon Robert Inees die de slotzegen uitspraken. Er volgde een receptie in de benedenzaal van de Pro-Kathedraal.

Voor meer foto’s van de wake: KLIK HIER

Advertenties

Oecumenische Vesperdienst in de Sint Salvatorskathedraal te Brugge

januari 21, 2013
Tijdens de Oecumenische vesperdienst in de Sint Salvatorskathedraal te Brugge

Tijdens de Oecumenische vesperdienst in de Sint Salvatorskathedraal te Brugge

Op zondag 20 januari 2013 werd reeds voor de zevende maal in het kader van de Bidweek voor de Eenheid der Christenen in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge een “Oecumenisch Vesperdienst” gehouden. Dit jaar had men als thema gekozen: “Wat verlangt de Heer van ons?”  –  Micha 6. 6 – 8.

Rooms-katholieken, Orthodoxen en Protestanten kwamen in de Kathedraal bijeen om God te loven en te prijzen én om te bidden voor eenheid.

Zo gingen voor: Bisschop Jozef De Kesel, Bisschop van Brugge, E.H. Jan Tilleman E.H. Henk Laridon en E.H. Kurt Priem van de Rooms-Katholieke Kerk, Priester Bernard Peckstadt van de Orthodoxe Kerk en Dominee Frans van de Sar, van de Protestantse Kerk.

Het koor van de kathedraal o.l.v. Ignace Theveleyn

Het  kathedraalkoor o.l.v. Ignace Thevelein

Mgr Jozef De Kesel deed er het welkomstwoord en las het slotgebed. Dominee Frans van de Sar en E.H. Jan Tilleman lazen er afgewisseld enkele gebeden voor en Vader Bernard Peckstadt zong het Evangelie en hield er dit jaar de homilie. Dit alles werd afgewisseld met gezangen opgeluisterd door het kathedraal koor o.l.v. Ignace Thevelein en ons parochiekoor o.l.v. Stefaan Coudenys.

Het parochiekoor van de Orthodoxe gemeenschap te Brugge o.l.v. Stefaan Coudenys

Het parochiekoor van de Orthodoxe gemeenschap te Brugge o.l.v. Stefaan Coudenys

Ondanks het winterweer en de mindere opkomst werd het een heel deugd-doende gebedsdienst voor de aanwezigen. Moge dit samen bidden ons dichter bij elkaar brengen.

Nadien werd er nog een glaasje aangeboden onder de toren van de Sint-Salvatorskathedraal en was er nog een broederlijke ontmoeting met de aanwezigen.

Homilie gehouden door Priester Bernard Peckstadt
“Gebedsweek voor de eenheid van de christenen”

Wat verlangt de Heer van ons (Micha)[1] 

Monseigneur De Kesel,
Eerwaarde Vaders, confraters
Dierbare broeders en zusters in Christus,

Allereerst wil ik u graag mijn grote vreugde uiten voor dit samenzijn. Het is nu reeds enkele jaren dat we – christenen levend in Brugge en omstreken – elkaar ontmoeten in deze mooie Sint-Salvatorskathedraal hier in Brugge, om samen te bidden voor de zo zeer verlangde eenheid van de christenen. Het is een sterk moment van gemeenschappelijke getuigenis van de werkelijke aanwezigheid van Christus in de wereld.

Het is dan ook niet zomaar dat men dit jaar in deze Bidweek voor de éénheid van alle Christenen als thema gekozen heeft: “Wat verlangt de Heer van ons”. Een tekst genomen uit de profetie van Micha. Inderdaad is het misschien niet slecht ons nog eens af te vragen wat de Heer van ons verlangt? En misschien vinden we daar aansluitend wel een antwoord op in het evangelie van Lucas hoofdstuk 24 uit de verzen van 13 tot 35, dat we zopas gehoord hebben. Het is één van deze merkwaardige opstandingsevangelies die we dikwijls opnieuw horen namelijk het gekende verhaal van de Emmaüsgangers die samen met Jezus op pad waren. Deze gebeurtenis uit het leven der leerlingen van Jezus kan mischien ook een verhelderend verhaal zijn voor ons leven.

Het is misschien meer dan ooit tijd dat wij in deze wereld als christenen samen op weg gaan op stap gaan. Deze Weg begint met een prachtige droom, een enorme hoop, iets wat een omwenteling kan zijn in een leven. Wij kunnen het vergelijken met een geboorte. Ook een geboorte verandert totaal iemands leven. Zo begon ook het leven der apostelen toen zij de Meester Jezus gingen volgen. Zo start ook ons leven als gelovigen hier op aarde.

Deze Weg is er nadien een van totale ontgoocheling. De apostelen geloofden er in.  Maar zij hebben het gevoel zich over heel de lijn vergist te hebben. Zij hadden zich immers een “God” naar hun denkbeeld voorgesteld. De Meester stierf als een rebel, Hij die geroepen was om Koning te zijn. Ook wij kennen deze verschrikkelijke ontgoochelingen, zowel in onszelf als bij onze naaste, onze vrienden, en soms zelf in onze Kerk. Het gevoel van verlatenheid, van eenzaamheid, van mislukking, doorkruisen ons leven, onze dagen. Zoals de Emmaüsgangers klampen wij ons vast aan mooie herinneringen, kijken wij achterom. Wij begrijpen niet wat er gaande is. De menselijke solidariteit is amper voldoende om ons recht te houden. Zo verloopt ons leven als “jonge of kleine” gelovigen op deze wereld.

Maar in het diepste van de ontgoocheling, in de kern van het lijden, in het midden van het ongeloof, grijpt een gebeurtenis plaats, waar wij de betekenis niet ten volle van begrijpen: een figuur, een woord, een teken dat, in de loop der tijd, door zich kenbaar te maken, doordat erover gesproken wordt of erover gelezen wordt, aan wat wij beleven, ondergaan en donken terug de ware betekenis zal geven. Ik zou er hier twee zinnen van maken, ik begrijp niet goed wat je bedoelt.

Net zoals deze vreemde persoon, die hen plots vergezelde op hun pad, deed bij de Emmaüsgangers. Zo gaan ook die waardevolle personages tewerk, of zij nog hier op aarde leven, of gebroken zijn in de Hemel, en die wij kunnen ontmoeten, aanhoren, begrijpen, opmerken of enkele ogenblikken vergezellen tijdens ons leven, onze reis. …

Even waardevol zijn de teksten uit het Evangelie, honderden malen herlezen in onze kerken, of de schijnbaar onbeduidende woorden gelezen in een boek of uitgesproken door een vriend, of een toevallige ontmoeting … Op het einde van deze weg ontvangen wij dat overweldigend, schitterend en ontroerend bericht:  eindelijk beginnen wij dit te begrijpen …  Stond op dat ogenblik ons hart niet in lichterlaaie, in brand? Onze gedachten vonden beetje bij beetje hun plaats: het leiden, de mislukking, de eenzaamheid, het onbegrip werden als het ware overstegen door een eigenaardig gevoel van vreugde.

Dierbare broeders en zusters. Over welk Nieuws gaat het hier?  Namelijk dat Christus waarlijk is verrezen. Hij is wel degelijk in ons midden, tussen ons en in ons. Dit is de overwinning van het leven op de dood, van de vergiffenis op de kwaadaardigheid, van slagen op mislukken, van vreugde op leed, van licht op duisternis, van vrede op oorlog en geweld … Wij voelden ons droef op de weg en plots verandert deze Aanwezigheid ons dagelijks leven. Een belangrijke vraag blijft er nog voor ons, waarvan het antwoord te vinden is in de tekst van het Evangelie van Lucas:  hoe kunnen wij deze Aanwezigheid thuisbrengen, hoe Die herkennen? Aan het breken van het brood herkenden zij Hem. Ook voor ons is het door de Eucharistische Communie, het delen van het Brood, door de Woorden en de gebeden dat wij de Aanwezigheid ervaren van de verrezen Meester. Telkens wij deelnemen aan de Goddelijke Liturgie of Eucharistie, worden wij herboren in de aanwezigheid van onze Heiland. Ons dagelijks leven, onze zorgen, onze problemen worden met een nieuwe zin verlicht. Het is zo belangrijk deze afspraak niet te missen! Hoe is het mogelijk “naast dit pad te lopen”. En dit Pad eindigt echter niet bij Emmaüs. Terwijl de nacht invalt, een van die donkere nachten waar men niets kan onderscheiden, haasten onze twee vrienden zich naar hun broeders om hun het Nieuws te melden, om deze Nieuwe Aanwezigheid mede te delen.

De Heer is de Gave zelf, en Hij nodigt mij uit, om Hem, op mijn beurt aan anderen te geven, aan hen die leven in het land der duisternis, die hem niet kennen zoals Hij is, die twijfelen aan zijn bestaan of die uitgeput zijn door de lasten van het leven en de verleidingen van deze wereld.

De Geest van Pinksteren zal de pelgrims die wij zijn nieuw leven in blazen, Hij die onze ogen en oren zal openen, die hen die gebukt zijn zal oprichten, die de bedroefden en de wanhopigen zal troosten, die wat verhuld is zal doen begrijpen.  Hij zal de Weg uitstippelen en onze kracht zijn om verder te zetten wat de leerlingen zowat 2013 jaar geleden begonnen zonder goed te weten waarheen het hun zou leiden, maar met als enige absolute zekerheid: “Ik zal elke dag met u zijn tot aan het einde der tijden”.

Tenslotte zou ik dan deze korte overweging willen beëindigen met een gebed geschreven door een Russische priester Vader Alexander Men, een gebed dat we tot God willen richten:

Meester geeft ons de kracht van hun geloof, de sterkte van hun geloof, de vurigheid van hun liefde voor U.

Wanneer wij halt houden, omdat wij verdwaald zijn op de weg van het leven zonder nog te weten waarheen te gaan, gun ons dan om in de duisternis Uw Gelaat te ontwaren.

Leer ons, midden het geraas van onze technologische tijd, die tezelfdertijd zeer sterk en zeer arm is, het oor te luisteren te leggen? Om de stilte van de eeuwigheid te horen.

Laat ons daar, vandaag nog, Uw Stem horen, die ons weer moed geeft: ”Ja, Ik ben met u tot het einde der tijden” Amen.


[1] Homilie gehouden door Priester Bernard Peckstadt tijdens de Oecumenische Vesperdienst in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge op 20 januari 2013.