Verslag van de vergadering van donderdag 9 juni 2016 in Oudenburg

juni 10, 2016

OECUMENISCHE STUDIE- EN WERKGROEP WEST-VLAANDEREN

Verslag van de vergadering van donderdag 9 juni 2016
in Oudenburg.

Aanwezig: Martine Buyle, Lucas Croene, Francine Degrave, Wilfried Desrumaux, Jacqueline Feys, Henk Laridon, Francine Missuwe, Kurt Priem, V. Thomas, V. Joan, Zr. Josine Van Caneghem, Hildebrand Vandermaelen, , Lutt Vandorpe, pastoor Noë Clarysse (en enkele medewerkers), Stephan Rodenbach en echtgenote.

Verontschuldigd: Zr. Lucas Debusschere, Elizabeth Loze-Fraser, Cyriel Moeyaert, Michel Nuttens, V. Bernard Peckstadt, Zr. Laurentia Segers, Guido Van der Meersch, Christa Van Hollebeke, Dr en mevr. Van Houtte, Ward Vanoverbeke, Achille Venmans, José Vercaemst.

02011-8460-oudenburg-onze-lieve-vrouw-kerk-07.jpg

Onze Lieve Vrouwekerk – Oudenburg

Agenda

    1. Gebed in de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Ontvangst door pastoor Noë Clarysse.
Het gebed werd bijgewoond door enkele parochianen, priesters en zusters uit de omgeving.

  1. Broodmaaltijd in het klooster van de zusters van de H. Familie
  1. Werkvergadering

De heer Stephan Rodenbach toonde ons twee filmmontages:

  • De Wereldjongerendagen in het verleden (Rome, Czestochowa, Parijs, Keulen, Sidney, Madrid, Rio de Janeiro).
  • Paus Franciscus en de aankondiging van de Wereldjongerendagen in juli in Krakau.
  1. Varia

1) Op 7 mei is in Eeklo ons medelid Vader Ignace Peckstadt (°1926), aartspriester van de Orthodoxe kerk, overleden. Hij was de stichter van de orthodoxe parochie H. Apostel Andreas te Gent. We zijn hem zeer erkentelijk voor zijn jarenlange oecumenische inzet ook in West-Vlaanderen. De begrafenisdienst vond plaats te Gent op 14 mei. Onze dank, ons gebed en steun aan de familie.

2) Van 11 tot 19 mei vond in Toronto (Canada) een volgende bijeenkomst plaats van ARCIC III (overleg tussen Anglicaanse en Rooms-katholieke kerk). Kan. Adelbert Denaux was er aanwezig. ARCIC publiceert in het najaar een nieuw, gemeenschappelijk document ‘Towards a Church fully reconciled’. De publicatie valt samen met de vijftigste verjaardag van de katholiek-anglicaanse dialoog, die na het Tweede Vaticaans Concilie onder impuls van paus Paulus VI en de anglicaanse aartsbisschop Michael Ramsey werd opgestart. Achttien theologen en bisschoppen hielden in Toronto overleg, waarin de definitieve versie werd besproken van het document dat beide Kerken oproept om van elkaar te leren. Tegelijk werd benadrukt dat het pad naar volledige eenheid van de christenen nog bijzonder lang is. Katholieken en anglicanen moeten beter samenwerken en vaker gemeenschappelijke ethische standpunten innemen.

3) Op zaterdag 28 mei vond in Oostende voor het eerst een oecumenische zee-zegening plaats.

4) In Kreta vindt het Panorthodox ‘Heilig en Groot oecumenisch concilie’ plaats van 17 tot 27 juni.

5) Op 25 juni is er in het Bijbelhuis Zevenkerken een ‘Bijbelevent’, met talrijke activiteiten rond de Bijbel.

6) In Ieper herdenkt men 450 jaar Beeldenstorm. Er is van 11 juni tot 11 september een tentoonstelling in de Sint-Maartenskathedraal. Er is een geleide wandeling op zondag 12 juni (om 14.30 u. en 16.30 u.) alsook op zondag 11 september. De wandeling start aan de Toeristische dienst, Grote Markt 34 ( € 3,5 ). Op 21 augustus is er een verzoeningsdienst op het Sint-Maartensplein. Zie website: http://www.beeldenstorm450.eu.

7) In Tallinn (Estland) is er van 5 tot 10 juli het oecumenische E.I.I.R.-congres voor religieuzen. Het thema is:’Heureux les miséricordieux’.

8) Op 13 juli viert ons medelid E.H. José Vercaemst zijn gouden priesterjubileum. Hartelijk proficiat om 50 jaar priester-zijn.

9) De nationale studiedag van de Katholieke Nationale Commissie voor Oecumene zal plaatsvinden in Brussel in de Guimardstraat op zaterdag 26 november 2016.
Het is de 50ste editie, dus een jubileum.

10) In 2017 zal men 500 jaar Reformatie vieren. De voorbereidingen zijn (vooral in Duitsland) reeds aan de gang.

11) Kijk regelmatig eens naar onze Weblog: https://kerkeninbrugge.wordpress.com/ 

Zeewijding in Oostende met een Oecumenische gebedsdienst

juni 1, 2016

 Oecumenische gebedsdienst met zeewijding te Oostende

“Oostende voor Anker” – 28 mei 2016

Op zaterdag 28 mei 2016 had in Oostende traditioneel de zee zegening plaats (vroeger zeewijding genoemd). Sinds 2016 is deze viering toegevoegd aan het programma van het maritieme evenement ‘Oostende voor Anker’, die in het teken staat van de visserij met haar tradities en folklore.Voor de eerste keer werd deze zee zegening vooraf gegaan door een Oecumenische gebedsdienst waarin de vertegenwoordigers van de verschillende Christelijke kerken in Oostende voorgingen.

DSC03939.JPG

Tijdens de Oecumenische gebedsdienst op het bevoorradingsschip van de Marine de “Godetia”

 Deze viering welke in het teken stond van “De wind in de zeilen” werd voorgegaan door E.H. Antoon Wullepit (deken van de stad Oostende), E.H. Dirk Demaeght, (almoezenier van de Zeemacht en visserij), Revd. Father Augustine Nwaekwe (rector van de Anglicaanse kerk te Oostende) en Aartspriester Bernard Peckstadt (rector van de Orthodoxe parochie van de HH Kyrillos en Methodios te Oostende).

21_KWEB_ZEEZEGENING_ML2 3872x2592.JPG

 E.H. deken Antoon Wullepit die de dienst voorging deed er het openingsgebed en hield er de homilie, E.H. almoezenier Dirk Demaeght sprak er het verwelkomingswoord uit in 4 talen, E.H. Augustine sprak er het zegeningsgebed uit over het water en Vader Bernard zong er het evangelie volgens de evangelist Marcus (4,35-41). De dienst werd verder samengesteld met enkele mooie poëzieteksten welke werden voorgelezen terwijl het Oostendse koor ‘Gaudium Canticorum’ o.l.v. Filip Devisch er zorgde voor de muzikale opluistering.

DSC_0875.JPG

De Heer gouverneur Carl Decaluwé met zijn echtgenote

De gebedsdienst werd tevens bijgewoond door de Heer Carl Decaluwé (gouverneur van de provincie West-Vlaanderen) samen met zijn echtgenote, door de Heer Johan Vande Lanotte, burgemeester van de stad Oostende en nog tal van schepenen en prominenten van de stad Oostende.

13323996_251362235220700_1848017229_o kopie.jpg

Bij de zegening met het Bloemenkruis

Op het einde van de gebedsdienst sprak de deken een zegening uit met het bloemenkruis, zegende hiermee de zee en werd deze tenslotte in zee geworpen.

13320520_10209597250946782_3359132589618146342_o.jpg

Bij het zegenen van de schepen

Nadien gingen de vier voorgangers aan de zijkant van de boot staan en zegenden er afwisselend een twintigtal schepen en kleinere bootjes welke paradeerden naast het grote militaire schip.

Het was een heel mooie en ingetogen viering waarbij we speciaal onze Katholieke confraters willen danken om deze mooie viering met ons te willen delen. Tenslotte was er nog een feestelijke receptie welke aangeboden werd door de stad Oostende.

DSC03993.JPG

Vader Bernard zegent een zeilschip

De wereld van de zee is een aparte wereld,
met eigen bewoners, vissen en schaaldieren,
met eigen bezoekers, vissers en matrozen
en mensen die luieren in het zand.

Met eigen voertuigen, reuzen en notendopjes,
met eigen contouren, de haven en de kade,
met eigen geheimen, in de golven geborgen,
met eigen verhalen, gevaren en namen.

En er is geen wereld die zo sterk tot de verbeelding
van de mensen spreekt als de wereld van de zee.

De zee, stilte en storm, vrede en dronken geweld,
blauwe mantel die vrouwe aarde siert,
ze heeft altijd mensen bekoord:
dichters en durvers,
schilders en vertellers,
handelaars en wandelaars.

De zee, werkterrein van marine, kust- en zeevaarders,
schippers en vissers,
het zilte nat brengt hun brood op de plank.

Vissers, die hopen op Gods zegen over hun werk,
die voedsel binnenbrengen voor de mens aan land.

         mgr Eugene Laridon-hulpbisschop van Brugge

IMG_6115[1].JPG

Catholic and Anglican Church to Jointly Publish the first ARCIC III volume – Universal One Church

mei 25, 2016

Catholic and Anglican Church to Jointly Publish

the first ARCIC III volume – Universal One Church

If you don’t believe in God, it’s hard to believe in good
EZ Online Ordination – Vocational & Wedding Ministers
@UniverOneChurch ©2016 UniversalOneChurch.org

Anglican and Catholic theologians, meeting in Toronto, Canada this week, have agreed on the publication of their first ARCIC III document on the theme “Towards a Church fully reconciled”. The volume, which is likely to be published in the autumn, uses the ‘Receptive Ecumenism’ approach to look at the limitations within each communion and see how one Church can help the other grow towards the fullness of faith.

722196.jpg

The third Anglican-Roman Catholic International Commission (ARCIC III) is holding its sixth annual meeting from May 11th to 19th, hosted by the Anglican sisters of St John the Divine in Toronto. The 18 members of the Commission have completed work on the first part of their mandate, exploring tensions between the local and Universal Church within the two communions, and are continuing discussions on a second volume, looking at how Anglicans and Catholics make difficult moral and ethical decisions.

To find out more about the meeting, Philippa Hitchen spoke with the two co-chairs, Archbishop David Moxon from New Zealand who heads Rome’s Anglican Centre and Catholic Archbishop Bernard Longley of Birmingham in the UK.

Archbishop David confirms the Commission is set to publish its first book, “Towards a Church fully reconciled” and is now working on its second volume on ecclesiology and ethics. He says it’s been “quite exciting to see already how user-friendly and readable it’ll be”. He notes the group has been very encouraged by feedback from local young Canadians from different cultural backgrounds who’ve helped to make it “a more third millennium book”.

Converted by each other

The Anglican co-chair says the book clearly states that we need to be “converted by each other”, showing each other “our wounds, our limitations, our weaknesses” in order to help each other to grow. He notes that there is still a long journey ahead towards the goal of organic union, but says the group is encouraged by the “inch-by-inch progress that we see around us”.

Receptive Ecumenism

Archbishop Bernard says that everyone in the Commission is “on board with the approach of this document which contrasts somewhat with the previous agreed statements of ARCIC’s first two phases”. He says the new approach uses the lens of Receptive Ecumenism, which allows Anglicans and Catholics “to look at the reality of life within each of our two communions, looking with a critical eye too at where we fall short”.

50th anniversary of ARCIC

Archbishop David speaks of the forthcoming 50th anniversary of the Anglican Centre and the setting up of the ARCIC group by Pope Paul VI and Archbishop Michael Ramsey. He notes that during the October 5th-7th celebration, 36 Anglican and Catholic bishops will pray together with Pope Francis and Archbishop Justin Welby in the Rome church of St Gregorio al Celio. In pairs from different countries, they will be mandated and blessed “to go out and demonstrate partnerships that are possible” in mission and common worship, to show that “no one of us has got it all together, but together each one of us can share it all”.

Ecumenism in Canada

Archbishop Bernard also speaks of the very positive experience of the local Canadian Anglican-Roman Catholic Commission which has helped ensure that the reception process of ARCIC’s work “doesn’t remain there on the shelf” but allows people to engage with it and bring it into their daily lives.

Footnotes & Reference: http://catholicsay.com/catholic-and-anglican-church-to-jointly-publish-the-first-arcic-iii-volume/

~ Fr Jordan Francis † (Most Reverend Jordan Francis) is the Presiding Bishop of the Universal One Church. ~ Fr Jordan Francis † opens up his heart and door to all children of God. Through the Universal One Church and the Order of St Michael, both men or women who feel they are being called to a Religious Vocation have the opportunity to be ordained with Apostolic Succession and Lineage. The Universal One Church also ordains men and/or woman to serve as Wedding Ministers on a part or full time basis. The Universal One Church ordains men or women as Nondenominational Ministers or as Catholic Priests. ~ Fr Jordan Francis † subscribes to the ecclesiastical teachings of the Roman Catholic Church. However at your discretion you are afforded the opportunity to continue within the respective teachings in the faith of your baptism or that of whatever it is you practice today, provided the core belief is the acceptance of Jesus Christ as you Lord and Savior. Join in with our Sunday Night Universal Mass, our weekly Bible Study or find out more about pursuing your calling in ministry or as a wedding minister by going to our website at: http://www.universalonechurch.org

Mission Statement:

“The Universal One Church defends the unborn, feeds the hungry, shelters the homeless, educates the young, welcomes refugees, and cares for the sick, both at home and abroad. They believe the Bible is the verbally inspired, inerrant Word of God. The Universal One Church is born, one in Christ, with a precise, but open identity, that embraces the whole world, without exception”

Ordination

“A vocation is a fruit that ripens in a well cultivated field of mutual love that becomes mutual service, in the context of an authentic ecclesial life. No vocation is born of itself or lives for itself. A vocation flows from the heart of God and blossoms in the good soil of faithful people, in the experience of fraternal love. We are designed with a dreaming brain and a hopeful spirit; it is our nature to envision the life of our dreams. And while dreaming comes easy to us, we must never forget that it takes strength, dedication, and courageous action to bring that dream to life.”

Do you wish to pursue a vocation in ministry – become a minister, get ordained or serve as a wedding officiant? We provide ordination to men and women enabling work in all facets of Christian Ministry within the USA, Turkey, Canada, UK, Africa, South America, Germany, India, France, Switzerland, Thailand, Japan, Australia, China, Mexico and many other countries throughout the world.

Summary

The Universal One Church as the name implies is a worldwide Religious Non-Profit Organization, extending its reach to the ends of the earth and to the every corner of the globe. The Universal One Church offers weekly Sunday Services, Bible Study, News and more on the Universal One Church TV and Radio Networks

Bron: Universal One Church – Universal Church

ANSA795433_Articolo.jpg

Catholic Archbischop of Birmingham, Bernard Longley and Anglican Archbischop David Moxon, co-presidents on ARCIC III greet Pope Francis at an audience in the Vatican Ansa

De uitvaart van Aartspriester Ignace Peckstadt

mei 22, 2016

DE UITVAART VAN AARTSPRIESTER IGNACE PECKSTADT

Gent – Op zaterdag 14 mei 2016 had in Gent de uitvaartplechtigheid plaats van de vorige week overleden orthodoxe Aartspriester Ignace Peckstadt. Ignace Peckstadt was een eminente ere-advocaat van de Balie van Gent en pionier van de Orthodoxe Kerk in Vlaanderen. Hij was 89 jaar.

Uitvaart_Ignace_Peckstadt1.jpg

 Uitvaart geleid door zijn zoon metropoliet

De uitvaartplechtigheid werd geleid door zijn eigen zoon, Metropoliet Athenagoras, die aan het hoofd staat van de Orthodoxe Kerk in België, bijgestaan door tal van orthodoxe priesters uit diverse Europese landen.

14mei_Papous-85.jpg

Orthodoxe vertegenwoordigers

De Oecumenische Patriarch Bartholomeos, primus inter pares van de Orthodoxe Kerk wereldwijd, liet zich vertegenwoordigen door Bisschop Ireneos van Rhegion (Frankrijk). Er waren ook bisschoppen van het Patriarchaat van Georgië en van de Kerken van Cyprus en Griekenland, en priesters van de Patriarchaten van Moskou en Roemenië. Ook de Moeder Abdis en een zuster van het Patriarchaal Monasterium van Chrysopigi (Chania, Kreta) en een priestermonnik en 2 zusters van het Patriarchaal Monasterium van de Heilige Johannes de Doper van Maldon (Essex, Groot Brittannië) waren afgekomen voor het afscheid van Vader Ignace. De Griekse staat was vertegenwoordigd door drie ambassadeurs en de generaal bij de NAVO.

14mei_Papous-112.jpgVertegenwoordigers van alle christelijke Kerken

Op de begrafenis waren ook vertegenwoordigers van alle erkende christelijke Kerken van ons land, waaronder Mgr. Luc Van Looy, Bisschop van Gent, en monniken van het Monasterium van Chevetogne.

Ingetogen uitvaart

Eerst werd een Goddelijke Liturgie gevierd in de schoot van de Orthodoxe Parochie van de Heilige Andreas in Gent, die door Ignace Peckstadt werd gesticht en 40 jaar lang werd geleid. Er volgde een processie naar de Begijnhofkerk Sint-Elisabeth (nabij het Rabot), waarbij de kist van Aartspriester Ignace Peckstadt door zes priesters de kerk werd binnen gedragen.

Verdiensten

Metropoliet Athenagoras beklemtoonde dat de “kenmerkende verdiensten van Vader Ignace te situeren zijn in de inplanting van de Orthodoxie in Vlaanderen, de talrijke voordrachten die hij hield in de meerderheid van onze gemeenten en steden, alsook zijn overtuigde medewerking aan het ideaal van de eenheid van de christenen!” Hij had tevens bijgedragen tot de officiële erkenning van de Orthodoxe Kerk in ons land.

Een groot advocaat

Door zijn confraters werd hij gezien als “een groot advocaat, omdat hij vooral opkwam voor de minder bedeelden, voor de bedrukten, wat voor een advocaat wel belangrijk is”. Professioneel bleef hij nooit de middelmaat. Als waardig en gewetensvol advocaat behartigde hij op onvermoeibare wijze vaak moeilijke en delicate zaken. In zijn streven naar gerechtigheid gaf hij zich nooit vlug gewonnen. Overtuigd in zijn pleidooi dwong hij de waardering van de magistratuur af.

Brief van de Oecumenische Patriarch

 Tijdens de uitvaart werd ook een patriarchale brief voorgelezen, waarin de Oecumenische Patriarch Bartholomeos zegt met droefheid vernomen te hebben dat Aartspriester Ignace Peckstadt overleden is en met vurigheid bidt dat deze goede herder bij zijn Vader opgenomen wordt. “Wij bidden, zoals onze Kerk het ons voordraagt, voor de rust van zijn ziel in de tenten van de rechtvaardigen en op de plaats van de levenden, maar ook voor u, zijn uitverkoren familie, opdat uw droefheid troost moge vinden in de hoop op onze gemeenschappelijke Verrijzenis en op onze ontmoeting in het licht van het gelaat van onze Heer en God en Verlosser Jezus Christus”.

 Scout in hart en nieren

Een delegatie van de Eeklose scoutsgroep Baden-Powell was ook present en herinnerde aan het grootse scoutsengagement van Ignace Peckstadt. Hij had inderdaad twee scoutsgroepen opgericht: deze van Langerbrugge en de Baden-Powell-groep van Eeklo. Ignace Peckstadt was tevens jarenlang districtscommissaris en gouwvoorzitter van de scoutsbeweging.

Gehuwd priester

Op 2 mei 2016 vierde hij met zijn echtgenote Marie-Thérèse Janssens de 63e huwelijksverjaardag. Hij was de vader van vier kinderen, grootvader van tien kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Naast zijn zoon aartsbisschop, zijn eveneens de andere zoon (Bernard Peckstadt) en een schoonzoon (Dominique Verbeke) orthodox priester.

14mei_Papous-119.jpg

TOESPRAAK VAN ZIJNE EMINENTIE METROPOLIET ATHENAGORAS
VAN BELGIE, EXARCH VAN NEDERLAND EN LUXEMBURG,
BIJ HET HEENGAAN VAN ZIJN VADER AARTSPRIESTER IGNACE PECKSTADT

Gent – 14 mei 2016

 Ik ben de opstanding en het leven’, zei Jezus. ‘Wie in Mij gelooft mag dan wel sterven, toch zal hij leven; en iedereen die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven” (Joh. 11, 25-26).

Excellentie Bisschop Ireneos van Reghion, vertegenwoordiger van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos,
Excellentie Bisschop Luc Van Looy, bisschop van Gent,
Eminenties en Excellenties hiërarchen,
Dierbare familieleden en goede vrienden,
Broeders en zusters,

14mei_Papous-99.jpg

Metropoliet Athenagoras van België

Vorige week zaterdagavond, de zaterdag van de Stralende Week van Pasen, is onze dierbare vader, Aartspriester Ignace Peckstadt, in de Heer ontslapen en geboren voor de eeuwigheid. Dit door God uitgekozen ogenblik lijkt te wederantwoorden aan de klaarheid en de goedheid die uitging van Vader Ignace en die van hem en voor eenieder een vreugdevol, royaal en open persoon maakte.

De zeven dagen van de Stralende Paasweek worden van oudsher gezien als de Zondag van Pasen. Apostel Paulus zegt hierbij: “Door de doop in zijn dood zijn wij met Hem begraven, opdat ook wij, zoals Christus door de macht van zijn Vader uit de doden is opgewekt, een nieuw leven zouden gaan leiden” (Rom. 6,4). Paulus spoort ons m.a.w. aan tot vernieuwing en wedergeboorte. Een lofzang uit de rijke hymnografie van de Orthodoxe Kerk zegt: “Hernieuw u, broeders, en laat de oude mens om een nieuw leven te leiden”, terwijl een andere hymne het als volgt verwoordt: “Keer terug tot uzelf, mens! Word nieuw in plaats van oud en viert de vernieuwing van uw ziel”.

Het is duidelijk dat de zingeving van leven en dood in de Orthodoxe Kerk heel nauw met elkaar vermengd is. Men kan zich het leven niet inbeelden zonder de dood, en omgekeerd. Maar men kan zich evenmin de dood indenken zonder er onmiddellijk de verrijzenis bij te betrekken. Heel ons leven is immers gegrift op het leven, de dood en de verrijzenis van Christus. Zo zijn de ‘zin’ van het leven, de ‘hoop’, het ‘geloof’, de ‘dood’ en de ‘verrijzenis’ geen vage begrippen.

Als we hier vandaag samengekomen zijn, dan is dit allereerst om te bidden voor de eeuwige zielenrust van Vader Ignace en om de vergeving van zijn zonden. In feite voor de redding van zijn ziel. Maar de redding van de mens wordt verwezenlijkt door een persoonlijke relatie met God. De mens wordt geen christen door enkele maar wat regels na te leven en een sociaal leven te leiden. Hij wordt christen wanneer hij vernederd wordt en tot bekering komt; wanneer hij zijn egoïsme weet te overstijgen en zich openstelt voor Christus; en vooral wanneer hij beslist Christus na te volgen, door zijn kruis op te nemen, zichzelf te verloochenen en het gebod van Christus na te leven. Deze opdracht van Christus – die identiek is aan het eeuwige leven – is niets anders dan het dubbel gebod van liefde: de liefde voor God en de liefde voor de medemens.

 Eén van de geliefde begrippen waar Vader Ignace alsmaar op terugkwam is precies de God-menselijke relatie. Deze was er als een rode draad in zijn ganse leven. Zo herhaalde hij ons vaak dat wat de mens in de volheid van het woord echt mens maakt, de mogelijkheid is om te denken, te handelen, te beminnen, zoals hij het wil en omdat hij het wil. De vrije wil is niet ‘iets’ dat wij van de Schepper gekregen hebben, het is de realiteit zelf van ons bestaan als mens. Het diepe geluk dat iedere mens nastreeft, zal pas gevonden en bereikt worden wanneer de mens in alle vrijheid in zijn binnenste, in zijn handelen, in zijn denken, met heel persoon God wil ontmoeten. En hij voegde eraan toe dat “God alles kan, behalve de mens te dwingen Hem lief te hebben”. Maar God wacht steeds op het vrije antwoord van de mens.

          De God-menselijke relatie, waarvan Vader Ignace zoveel hield en er een getuige van was, is niets anders dan het voortdurend laten doordringen van Gods geest in ons. Het orthodoxe spirituele leven is in dit verband bijzonder verrijkend en heeft ons vader heel intens bezield. Het was dit dat hem zozeer naar de Orthodoxe Kerk had geleid, want volgens de oosterse Traditie is de Heilige Geest ‘Diegene die doet leven’, Diegene die ons persoonlijk bestaan doordringt, want de ware roeping van de mens is ‘dragers te worden van de Heilige Geest’.

         In die zin mag het bestaan van Vader Ignace worden beschouwd als spiritueel. Het leven van de mens wordt spiritueel, als het zich laat leiden door de genade van de Heilige Geest. Zolang de mens zich beperkt tot zijn geschapen natuur, kan hij niet spiriuteel leven. Het spirituele leven bront zich niet aan de mens zelf. Het is geen vrucht van intellectuele en morele deugden, maar het heeft een dynamisch karakter. Het bront zich aan God, door Wie het aangeboden wordt als een genadegave, als vrucht van de Heilige Geest. Die vrucht plukte Vader Ignace bij uitstek in de Goddelijke Liturgie en de sacramenten van de Kerk en in zijn persoonlijk gebedsleven.

         Op het moment van zijn ontslaping mocht ons vader precies 63 jaar huwelijksleven vieren met zijn geliefde echtgenote, onze dierbare moeder. 63 jaar, waarbij ze schouder aan schouder, een rijk gevuld leven mochten delen. Ze vulden elkaar aan en waren letterlijk elkaars toeverlaat en vreugde. Mama heeft Papa gevolgd in al zijn beslissingen, maar zonder Mama had Papa ze niet kunnen volbrengen. Ze waren quasi altijd samen op pad. Ze waren er voor elkaar en samen voor de medemens. Dit was zo in de advocatenpraktijk van Papa; ook in hun gezamenlijk scoutsengagement; en vooral in hun dienstwerk in de schoot van de Orthodoxe Kerk, die hun leven meer dan 50 jaar lang heeft getypeerd.

Reeds in de beginperiode van zijn middelbare studies koesterde hij een bijzondere belangstelling en zelfs sympathie voor de Orthodoxie. Hij was toen een leerling aan het Gentse Sint-Barbaracollege. Dat is ook gebeurd toen hij – als student in de rechten – een boek diende te lezen over het Byzantijnse Rijk, dat gewijd was aan de Orthodoxie. In 1950 mocht hij voor het eerst een Goddelijke Liturgie bijwonen volgens de Byzantijnse ritus. Dat was in Parijs. De rijkdom van deze Liturgie heeft hem enorm geboeid! Alle mogelijke bijdragen in kranten en tijdschriften hield hij zorgvuldig bij. Sinds het IIe Vaticaans Concilie werd in het Westen steeds meer gesproken of geschreven over de christenen van het Oosten. Ondertussen had hij al reizen ondernomen naar Joegoslavië en had hij ook contacten met Chevetogne en enkele grote figuren van de Orthodoxie in het Westen: Mgr. Basile Krivocheine, Vader Virgil Gheorghiu en Prof. Olivier Clément. Ik herinner mij – als kind – hoe mijn vader heel trouw alle uitzendingen van “Orthodoxie en Christianisme Oriental” beluisterde en opnam. Reizen en ontvangsten maakten het mogelijk een levendige band te weven met tal van orthodoxe gelovigen: van leken tot patriarchen. Niets van de Orthodoxie ging hem voorbij! Meer nog, hij organiseerde samen met twee vrienden een voordrachtencyclus en bracht grootse figuren van de Orthodoxie naar Gent

Dit was allemaal fantastisch, maar toch zo vreemd voor een Belg! Pas wanneer hij echter, in Brussel, een Franstalige parochie ontdekt had – rond de Vaders Pierre Struve en Marc Nicaise – was hij helemaal overtuigd dat de Orthodoxie voor hem en zijn gezin een realiteit kon zijn. Het gebruik van de volkstaal was dan ook de doorslag. De intrede in de schoot van de Orthodoxe Kerk werd door Vader Ignace echter nooit gezien als een negatieve houding t.o.v. zijn roots, maar veeleer als een terugkeer naar de dimensie en traditie van de Onverdeelde Kerk.

Voortaan levend in de schoot van de Orthodoxe Kerk, werd Vader Ignace er zich steeds meer van bewust dat de orthodoxe aanwezigheid ontbrak aan de realiteit van Vlaanderen. Zijn verantwoordelijkheidsbesef zette hem dan ook aan tot initiatief, door in 1972 hier in deze straat hier een orthodoxe parochie op te richten.

Dit alles is ongetwijfeld moedig te noemen voor een jonge advocaat van onze contreien, een echtgenoot en vader van vier kinderen. Dit alles kon alleen maar gebeuren met een vastberaden en krachtig geloof in de menslievende God. Zonder echter afbreuk te doen aan wat hem door zijn ouders, familie en vrienden was gegeven. Dit alles typeert ook zijn persoonlijkheid en eigenheid!

Deze enkele kenmerken werden wellicht door God als goed geacht en maakten dat de dobbelsteen voor hem viel. Hem werd gevraagd het priesterschap te aanvaarden. Hij had er niet naar gezocht of er zelf voor gekozen! Het kwam als een gave, als een genade, op hem en op de jonge Parochie. Het werd hem voorgesteld en aangeboden. En hijzelf en zijn onmiddellijke omgeving (vrouw en kinderen) stemden in, zonder echter goed te beseffen wat dit zoal inhoudt! Weekends – die voor anderen momenten van rust en ontspanning zijn – werden voortaan getransfigureerd tot toewijding, tot offergave ten dienste van God en de medemens.

De tijd ontbreekt om dieper in te gaan op het rijke pastoraal werk dat Vader Ignace de voorbije 42 jaar heeft geleverd! Kenmerkende verdiensten van Vader Ignace zijn te situeren in de inplanting van de Orthodoxie in Vlaanderen, de talrijke voordrachten die hij hield in de meerderheid van onze gemeenten en steden, alsook zijn overtuigde medewerking aan het ideaal van de eenheid van de christenen!

In zijn persoonlijk en bijna ononderbroken gebedsleven droeg hij allereerst zijn echtgenote, nakomelingen en familieleden. Zijn gebedsleven was ongetwijfeld, maar voor sommigen misschien ongekend, de steun van zijn familie. Dit gebedsleven droeg vruchten. Dit gebedsleven zullen wij verder nodig hebben! Zijn grootste wens is ongetwijfeld dat zijn geliefde kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen hem volgen op de weg van Christus, en zijn gedachtenis levend houden.

We bidden vandaag voor de redding van de ziel van de onvergetelijke Vader Ignace. Toch weten we dat hij Gods’ genade heeft ontvangen! Het volstaat te herinneren aan de woorden van Apostel Paulus, die het in zijn Brief aan de Galaten heeft over de vruchten van de Geest: “Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, vertrouwen, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. (…) Zij die Christus Jezus toebehoren, hebben de zondige natuur gekruisigd, met zijn hartstochten en begeerten. Als wij leven door de Geest, laten we ons dan ook gedragen volgens de Geest”. Dit zijn de vruchten van hen die een waarachtig leven in Christus leiden.

 Besluiten we deze gedachten met een kleine paragraaf uit één van zijn boeken: «Gods aanwezigheid ervaren is voor de christenen de roeping van iedere dag, de roeping van ieder moment. God dringt zijn aanwezigheid nooit op. Hij wacht… tot wij Hem opmerken, tot wij Hem iets vragen, tot wij Hem onze liefde betuigen, tot wij ons vertrouwen in Hem stellen, tot wij ons hart voor Hem openen, tot wij langs het gebed tot Hem spreken. Geduldig blijft Hij altijd en altijd aanwezig! We kunnen Hem hiervoor niet genoeg danken!»

Dierbare Vader Ignace,

Ik bid dat God u de zielerust schenke voor de inspanningen die je geleverd hebt bij de geestelijke bediening van zovele gelovigen, maar ook voor het overdragen van de rijkdom van de Orthodoxie, en vooral omwille van jouw persoonlijke mystieke beleving ervan, tot de laatste dagen van jouw leven.

Wij nemen tijdelijk van je afscheid. Nu bevind je je in de eeuwigheid, nabij onze menslievende God. Bewaar ons in jouw kostbaar gebed en zend ons jouw zegen.

Ignace_Peckstadtdef.jpg

Eeuwige gedachtenis, onvergetelijke priester.

Eeuwig zij uw gedachtenis, geliefde vader.

Eeuwige gedachtenis, Vader Ignace.

 

 

Overlijdensbericht van Aartspriester Ignace Peckstadt

mei 15, 2016

Voor de EEUWIGHEID GEBOREN AARTSPRIESTER IGNACE PECKSTADT,
PIONIER VAN DE ORTHODOXE KERK IN VLAANDEREN

Lid van onze Oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen

Beste leden van de Oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen,

 We vernemen het overlijden van de orthodoxe aartspriester Ignace Peckstadt (1926-2016). Hij is de vader van Vader Bernard en metropoliet Athenagoras Peckstadt, en was vele jaren trouw lid van onze oecumenische groep. Ons gebed en medeleven aan metropoliet Athenagoras van België, aan Vader Bernard en de hele familie.

 Vriendelijke groeten,

 Henk Laridon Voorzitter

Op 7 mei is Aartspriester Ignace Peckstadt, een gewaardeerde advocaat van de Balie van Gent en geliefd orthodox priester van de parochie van de Heilige Apostel Andreas in Gent, overleden.

Dece_Ignace_Peckstadt.JPG

Aartspriester Ignace Peckstadt

Hij werd geboren in Evergem op 4 november 1926 in een Vlaams gezin en kwam tijdens zijn studiejaren in een eerste contact met de Orthodoxe Kerk, haar beleving en spiritualiteit. Hij was er door bezield en trok vele malen op reis naar de traditionele orthodoxe landen in de Balkan (Joegoslavië, Roemenië, Bulgarije, Griekenland, Turkije, Rusland), waar hij contacten legde met bisschoppen, theologen en monniken en monialen, waaronder met de grote Patriarch Athenagoras van Constantinopel. In de jaren zestig – in de periode van het IIe Vaticaans Concilie – richtte hij in Gent een genootschap op onder de noemer ‘Apostolos Andreas – contacten met de Orthodoxie’, dat grote figuren uit de Orthodoxe Kerk naar Vlaanderen bracht om er een divers publiek in te leiden in de rijkdom van de orthodoxe spiritualiteit.

In 1972 werd hij de stichter van de orthodoxe parochie van de Heilige Apostel Andreas in Gent. Vanuit deze parochie en onder zijn impulsen verspreidde de Orthodoxie zich verder over het Vlaamse landgedeelte, waardoor hij gezien wordt als een pionier van de Orthodoxe Kerk in Vlaanderen. In 1974 werd hij te Parijs tot diaken gewijd en een jaar later tot priester, door Aartsbisschop Georges van Syracuse (Oecumenisch Patriarchaat). Door zijn vele contacten kon hij efficiënt bijdragen in het bekomen van een officiële erkenning van de Orthodoxe Kerk in ons land. Hij maakte deel uit van het orthodox Aartsbisdom van de Benelux (Oecumenisch Patriarchaat), aartsbisdom dat sinds 2013 geleid wordt door zijn zoon, Metropoliet Athenagoras, hoofd van de orthodoxe eredienst in ons land.

Op 2 mei 2016 vierde hij met zijn echtgenote Marie-Thérèse Janssens de 63e huwelijksverjaardag. Hij was de vader van vier kinderen, grootvader van tien kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Naast zijn zoon aartsbisschop, zijn eveneens de andere zoon (Bernard Peckstadt, parochie Brugge) en een schoonzoon (Dominique Verbeke, parochie Gent) orthodox priester.

777973193_809ba77497_o.jpg

Vader Ignace samen met E.H. Archimandriet Hildebrand Vandermaelen en E.P. Filip Noël van het Norbertijnenklooster in Averbode

Op oecumenisch vlak was hij vele jaren lid van het Interkerkelijk Beraad in Gent, van de Oecumenische Studie- en Werkgroep West-Vlaanderen en van het Overlegorgaan van de Christelijke Kerken in België, de hoogste oecumenische instantie in ons land. Op Europees niveau was hij de medebezieler van vele orthodoxe congressen.

 Van 1950 tot 1998 was hij actief advocaat aan de Balie in Gent, waarvan 9 jaar lid van de Raad der Orde en 16 jaar voorzitter van het Pro-Deo bureau, de dienst voor rechtshulp. Tevens was hij meer dan 35 jaar plaatsvervangend vrederechter en docent voor de rechtsvakken in het hoger onderwijs voor verpleegkundigen.

 Tenslotte was Aartspriester Ignace Peckstadt een graag gehoorde spreker. In de meest diverse middens werd hij uitgenodigd om er te spreken over de historische en spirituele aspecten van het orthodoxe christendom. Hij is tevens de auteur van twee boeken: De sterkte van Gods aanwezigheid. Wijsheid uit de orthodoxe spiritualiteit” (2001), Uitg. Averbode, 215p. en Een open venster op de Orthodoxe Kerk” (2005), Uitg. Averbode, 285p.

Dece_Ignace_Peckstadt2.JPG

Bezoek van Vader Ignace met zijn gezin aan de Grote Oecumenische Patriarch Athenagoras te Halki (16/08/1969)

Verslag van de vergadering van donderdag 21 april 2016 in de WZC Westervier Sint-Kruis Brugge

april 28, 2016

OECUMENISCHE STUDIE- EN WERKGROEP WEST-VLAANDEREN

Verslag van de vergadering van donderdag 21 april 2016
in de WZC Westervier Sint-Kruis Brugge.

DSCN0511.JPG

Aanwezig: Lies Ackaert, Martine Buyle, Lucas Croene, Marilyn Porter, Francine Degrave, Wilfried Desrumaux, V. Andreas D’Hoe, Jacqueline Feys, Henk Laridon, Francine Missuwe, V. Bernard Peckstadt, Kurt Priem, Hildebrand Vandermaelen, Frans Van der Sar, Lutt Vandorpe, Marc Verbeke, José Vercaemst, Dominique Ballegeer (spreker).

Verontschuldigd: Zr. Lucas Debusschere, Adelbert Denaux, Patrick Desmarets, Francis Jonckheere, Elizabeth Loze-Fraser, Rita, Maidel, Michel Nuttens, Zr. Josine Van Caneghem, Nick Vandeputte, Guido Van der Meersch, Ward Vanoverbeke, Christa Van Hollebeke, Dr en mevr. Van Houtte, Achille Venmans.

Agenda
1. Gebed (geleid door diaken Wilfried)

  1. Broodmaaltijd
  2. Werkvergadering

Priester Dominique Ballegeer (°1961) sprak ons over ‘Solidariteit met vluchtelingen’. Dominique is priester van het bisdom Brugge en gewijd in 1988. Hij was een tijd medepastoor in Lauwe en pastoor in Roeselare. Daarna was hij verschillende jaren Fidei-Donum priester in El Salvador. Thans is hij pastoraal begeleider bij migrantengemeenschappen (Pro Migrantibus) en in het centrum ‘De Refuge’ te Brugge.

Hij heeft contacten met Latijns-Amerikanen in Brussel. In Oostende is hij voorzitter van de vzw Jakoeboe, die vluchtelingen wiDSCN0521.JPGl ondersteunen. Maandelijks leidt hij in Oostende (kapel Hazegras) een multiculturele viering. In het gesloten centrum voor illegalen ‘De Refuge’ in Brugge is hij pastoraal actief en leidt er vieringen. Daar vindt hij spijtig dat de moslim-imams, behalve in de Ramadan, daar niet naartoe komen.

De vreemdelingen zijn niet meer weg te denken in onze samenleving. Tot in de kleinste dorpen toe zijn ze. Oostende is een ‘terminusstad’. Velen die er wilden vertrekken overzee, konden niet en zijn er blijven plakken. In Oostende zijn er tussen de 150 en 160 verschillende nationaliteiten aanwezig. Taalbarrière is soms een probleem, maar Dominique ervaart dat, als mensen elkaar willen verstaan, elkaar ook verstaan.

Het bezoek van paus Franciscus en patriarch Bartholomeos, samen met de patriarch van Athene, aan de vluchtelingen op het eiland Lesbos, ervaart hij als zeer indrukwekkend. Kerkleiders geven een krachtig signaal.

DSCN0524.JPG

Dominique vindt inspiratie in het Bijbelboek Apocalyps hoofdstuk 7: Johannes schrijft er zijn visioen vanuit het eiland Patmos. Hij zag een ‘menigte die niet te tellen was’. ‘God zal alle tranen uit hun ogen wissen’, staat er. Hij wil blijven geloven in de kleine goedheid van de mens en net in het negatieve blijven steken. In Mt 25 is één van de werken van barmhartigheid:’Ik was een vreemdeling, en jullie hebben mij opgenomen’.

Hij leest nog een passage voor uit het werk van Willem Vermandere, De laatste zeven woorden, waarin de auteur verwijst naar Genesis 4: De sedentaire mens (Kaïn) vermoordt er de nomade (zijn broer, herder Abel).

Dominique spreekt met bewondering over voetbaltrainer Ronny uit Sijsele, die vluchtelingen laat voetballen en er een ploeg mee vormt, tegen de sympathie van sommige van zijn vrienden in.

  1. Varia
DSCN0519.JPG

E.H. Henk Laridon voorzitter van de Oecumenische studie en werkgroep van West-Vlaanderen brengt ons de variapunten

1) Op zaterdag 23 en zondag 24 april is er Erfgoedweekend. Thema: Rituelen. De orthodoxe kerk HH. Konstantijn en Helena in de Ezelstraat is open zaterdag en zondag telkens van 14.00 u. tot 17.00 u. Er is een expositie rond de Heilige Doop en Myronzalving. Iedereen welkom!

De protestantse en anglicaanse kerk (Keerske) is open de zaterdag van 11.00 u. tot 17.00 u en de zondag van 12.00 u. tot 17.00 u. Er is een expositie over geboorterituelen en doopsel.
Op zondag om 18.00 u : Anglicaanse Eucharist, begeleid door het koor Cor serenata Ladies choir uit Wales.

2) Er is een Panorthodox Concilie in juni.
Op de Synaxis van de primaten van de Orthodoxe kerk, gehouden in Chambésy-Genève van 21 tot 28 januari, werd overeengekomen dat het ‘Heilig en Groot oecumenisch concilie’ zal plaatsvinden in Kreta van 17 tot 27 juni 2016.

3) In Brugge is er op donderdag 5 mei vanaf 15.00 u. de Heilig Bloedprocessie.

4) Van 11 tot 19 mei vindt in Toronto (Canada) een volgende bijeenkomst plaats van ARCIC III (overleg tussen Anglicaanse en Rooms-katholieke kerk. Kan. Adelbert Denaux zal er aan deelnemen.

5) In Ieper herdenkt men 450 jaar Beeldenstorm. Er is van 11 juni tot 11 september een tentoonstelling in de Sint-Maartenskathedraal. Er is een geleide wandeling op zondag 12 juni (om 14.30 u. en 16.30 u.) alsook op zondag 11 september. De wandeling start aan de Toeristische dienst, Grote Markt 34 ( € 3,5 ).

6) In Tallinn (Estland) is er van 5 tot 10 juli het oecumenische E.I.I.R.-congres voor religieuzen. Het thema is:’Heureux les miséricordieux’.

7) De nationale studiedag van de Katholieke Nationale Commissie voor Oecumene zal plaatsvinden in Brussel in de Guimardstraat op zaterdag 26 november 2016.
Het is de 50ste editie, dus een jubileum.

8) In 2017 zal men 500 jaar Reformatie vieren. De voorbereidingen zijn (vooral in Duitsland) reeds aan de gang.

9) Kijk regelmatig eens naar onze Weblog: https://kerkeninbrugge.wordpress.com/

10) Volgende vergadering : Nog te bepalen.

(verslag: H. Laridon)

DSCN0512.JPG

Tijdens het bezoek aan het WZC Westervier in Sint-Kruis Brugge o.l.v. E.H. diaken Wilfried Desrumaux

 

Oecumenische gebedswake te Antwerpen

januari 26, 2016

26.01.2016 Antwerpen Ongeveer 500 mensen hebben deelgenomen aan de Oecumenische Wake van de Antwerpse Raad van Kerken, die plaats had in de mooie neo-Byzantijnse Sint-Laurentiuskerk te Antwerpen. Dit jaar was de Grieks-orthodoxe Kerk verantwoordelijk voor de organisatie van de Wake.

Daardoor werden er de orthodoxe Vespers gevierd, voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, omringd door de priesters Angelos Kamalidis (Oecumenisch Patriarchaat), George Valcu, Gheorghe Macovei, Gabriel Bogdan (Patriarchaat van Roemenië), en Kliment Samovarov (Patriarchaat van Moskou), en de diakens Barnabas Genbrugge (Oecumenisch Patriarchaat) en Oleg Aheyenka (Patriarchaat van Moskou). Hunne Excellenties Johan Bonny (rooms-katholieke bisschop van Antwerpen) en Paul Van den Berghe (rooms-katholiek bisschop-emeritus van Antwerpen), evenals protestantse pastores, en rooms-katholieke en anglicaanse priesters en diakens.

Tijdens de Oecumenische gebedswake in Antwerpen

De gezangen werden verzorgd door een gemengd Byzantijns koor (dat in het Grieks, Roemeens en Nederlands zong) en een Russisch koor (dat in het Slavisch zong).

Z.E. Metropoliet Athenagoras samen met Z.E. Bisschop Johan Bonny

Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras verklaarde hoezeer de zichtbare eenheid van de christenen verlangd wordt, en dat de orthodoxen steeds bidden dat God die mogelijk maakt. Nochtans reiken de scheidsmuren tussen de kerken zelfs vandaag niet tot in de hemel.

Zijne Excellentie Bisschop Johan Bonny hield een mooie homilie over de nood aan eenheid onder de christenen.

Vader Angelos Kamalidis en Diaken Barnabas Genbrugge, hebben, net als Protopsaltis Antonios Tarlizos en Emma Van der Kaden, een grote bijdrage geleverd aan de voorbereiding van het welslagen van deze viering.

Z.E. Metropoliet Athenagoras van België en Z.E. Bisschop Johan Bonny

Archbishop Gennadios and Archbishop David Moxon were invited by Pope Francis to share in the giving of the Pontifical Blessing.

januari 26, 2016

Archbishop Gennadios (Orthodox Church) and Archbishop David Moxon (Anglican Church) were invited by Pope Francis to share in the giving of the Pontifical Blessing.

This took place in front of the 3000-strong congregation at the Papal Basilica of St Paul’s outside the Walls, the venue for the final day of the Week of Prayer for Christian Unity in Rome. We were called to the side of the Papal Throne and he said “let’s share this together”. He received his papal pastoral staff, began the prayer and raised his hand. Archbishop Gennadios (the representative of the Ecumenical Patriarch) and I raised our hands also. It was incredibly moving to be part of what (I think) was an unprecedented invitation, which said far more even than the words which were actually recited.

761876.jpg

Archbishop Gennadios (Orthodox Church) and H.B. Pope Francis I and Archbishop David Moxon (Anglican Church) giving the Pontifical Blessing

This invitation suggested that the blessing of God and the grace of God flow through our diversity in this moment of unity. It would be wrong to read too much into what happened, but in the minutes that followed the conclusion of the service, it was the talk of the evening. To me it seems a very poignant, unforgettable, and evocative sign of our essential unity in baptism and of our desire to share the blessings of God whenever there is opportunity; to bless and be blessed because we belong to the Church of the Triune God, which is One, Holy, Catholic, and Apostolic.

The power of this action was preceded by a straight-from-the-heart homily, in which Pope Francis said,

“As Bishop of Rome and pastor of the Catholic Church, I want to ask for mercy and forgiveness for the behavior of Catholics towards Christians of other Churches which has not reflected Gospel values. At the same time, I invite all Catholic brothers and sisters to forgive if they, today or in the past, have been offended by other Christians. We cannot cancel out what has happened, but we do not want to let the weight of past faults continue to contaminate our relationships. God’s mercy will renew our relationships.”

718920.jpg

This immediately challenges Christians who aren’t Roman Catholic to respond in the same way, asking for forgiveness for the wrongs we have done and the wounds we have inflicted on the body of Christ. This mutual confession automatically brings forth a sense of forgiveness, grace, and hope and we can be closer than we were before because of this. Such a movement of grace is indeed a blessing we can all share.

Archbishop David Moxon

Director’s Blog – The  Anglican centre in Rome

Oecumenische gebedsdienst in de Sint Salvatorskathedraal te Brugge

januari 24, 2016

DSC_0305.JPGOp zondag 24 januari 2016 werd reeds voor de tiende maal in het kader van de Bidweek voor de Eenheid der Christenen in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge een “Oecumenisch gebedsdienst” gehouden. Dit jaar had men als thema gekozen: “Geroepen worden tot het verkondigen van de wonderbare vervullingen des Heren” (Petrus 2,9) Het

Anglicanen, Protestanten, Rooms-katholieken, en Orthodoxen kwamen in de Kathedraal bijeen om God te loven en te prijzen én om te bidden voor eenheid. Dit jaar was het de beurt aan de Anglicaanse Kerk om deze oecumenische dienst te vieren.

Zo gingen er voor: Revd. Father Augustine Nwaekwe van de Anglicaanse Kerk, E.H. Kanunnik Jan Tilleman (Deken van de stad Brugge) E.H. Henk Laridon (Professor aan het Grootseminarie van Brugge en voorzitter van de oecumenische studie en gebedsgroep van West-Vlaanderen) en E.H. Kurt Priem (Professor aan het Grootseminarie van Brugge en rector van de Oecumenische kapel van Brugge van de Rooms-Katholieke. E.H. Dominee Frans Van der Sar van de Protestantse Kerk, de Predikant Nick Vandeputte van de Pinkster gemeenschap en Aartspriester Bernard Peckstadt (rector van de orthodoxe parochie van de H.H. Konstantijn en Helena te Brugge) en Priester Andreas D’hoe (bedienaar van de orthodoxe parochie van de HH. Kyrillos en Methodios te Oostende van de Orthodoxe Kerk.

DSC_0668.JPG

De voorgangers tijdens de Oecumenische viering in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge

Father Augustine Nwaekwe van de Anglicaanse Kerk die voorging in de dienst deed er het welkomstwoord en hield dit jaar de homilie welke nadien vertaald werd naar het nederlands door E.H. Henk Laridon. Vader Bernard Peckstadt las er het evangelie volgens de Heilige evangelist Mattheus (5, 1-16). Gebeden om de Heilige Geest te vragen werden er gelezen door Father Augustine samen met enkele kinderen van de Anlicaanse kerk. Enkele gebeden van hoop werden voorgelezen door de verschillende voorgangers.

DSC_0314.JPG

Gemengd zangkoor Cantate o.l.v. Adriaan Debaut

Dit alles werd afgewisseld met gezangen opgeluisterd door het prachtige ‘Gemengd Zangkoor Cantate’ o.l.v. Adriaan Debbaut en begeleid door Ignace Michiels op het orgel.

Dit jaar was er terug een grote opkomst en het werd een heel deugd-doende gebedsdienst voor de aanwezige gelovigen. Ook vanuit onze orthodoxe parochie was er een delegatie van parochianen aanwezig. Moge dit samen bidden ons dichter bij elkaar brengen. Nadien werd er nog een glaasje aangeboden onder de toren van de Sint-Salvatorskathedraal en was er nog een broederlijke ontmoeting met de aanwezigen.

Predikatie door Rev. Augustine Nwaekwe (anglicaans priester)
in de Gebedsdienst in de Bidweek voor de eenheid van de christenen

Sint-Salvatorskathedraal te Brugge
zondag 24 januari 2016

Dierbare broeders en zusters in Christus,

Het thema voor de bidweek van de eenheid luidt dit jaar:’Jullie zijn geroepen om de grote daden van de Heer te verkondigen’ (1 Petrus 2,9). De inspiratie voor deze tekst is gebaseerd op Gods heilsdaden in de heilsgeschiedenis, toen God zijn volk bevrijdde uit de slavernij van Egypte met grote wonderen, en ook door de opstanding van Jezus Christus uit de dood. Petrus schrijft nu aan christenen van zijn tijd temidden van vervolgingen, om hen eraan te herinneren welke hun identiteit is als christenen. Gelovigen in Christus zijn hierdoor een nieuw volk geworden. Daarom wijst de auteur erop dat zij en ook wij geroepen zijn de grote daden van de Heer te verkondigen. Het is een oproep voor alle gedoopte christenen, bewust van onze traditie.

DSC_0312 (2).JPG

Rev. Augustine Nwaekwe van de Anglicaanse kerk

Als St Petrus zijn brief schreef tussen 70 en 80 n. C., richtte hij zich niet tot Rooms-katholieken of Anglicanen, of Orthodoxen, of Protestanten of mensen van de Pinkstergemeente. Hij schreef deze brief aan alle gelovigen in Christus, hen wijzend op hun nieuwe identiteit en hun roeping. Deze komen voort uit ons doopsel. Ons ene doopsel komt voort uit ons geloof en onze hoop in Jezus Christus onze Heer. Dat is het enige fundament van de kerk. We horen het straks in het slotlied.

De liturgische uitdrukking in de Roomse en Oosterse tradities bevat een krachtig gebed dat ons inspireert en vraagt dat de Heer ons ‘eenheid en vrede mag geven’ en dat is Zijn wil. Dat gebed is geïnspireerd door het gebed van Jezus bij zijn afscheid (in Joh 17):’Mogen zij allen een zijn, zodat ze weten dat jullie mijn leerlingen zijn’.

In het Anglicaanse Book of common prayer bidden wij:’Inspireer voortdurend de universele kerk met de Geest van waarheid, eenheid en eendracht’. De Heer Jezus is de Heer van de kerk en hij verhoort onze gebeden als we samen bidden en samenkomen.

In één van zijn geschriften schreef kardinaal Mercier, voormalig aartsbisschop van Mechelen-Brussel:’Willen we met elkaar tot eenheid komen, dan moeten we elkaar liefhebben; willen we elkaar liefhebben, dan moeten we elkaar kennen; willen we elkaar kennen, dan moeten we naar elkaar toegaan en elkaar ontmoeten’.

 Als christenen van verschillende overtuigingen vinden we diepe inspiratie in het verlangen naar eenheid op bas van ons ene doopsel. Aldus worden we geroepen de grote daden van de Heer te verkondigen, te vechten tegen onrecht en ongelovigen te brengen tot de gemeenschap met Christus. Jezus heeft ons in het evangelie gezegd dat we ‘het licht der wereld en het zout der aarde zijn’. ‘Laat uw licht schijnen zodat allen uw goede werken zien en de God van de hemel verheerlijken’.

Als gelovigen zijn we niet geroepen om Jezus Christus voor ons alleen te houden, maar we zijn gedoopt opdat we anderen over Jezus Christus kunnen spreken; Hem kunnen verkondigen zo dat zij die nog niet in hem geloven tot geloof kunnen komen in Jezus Christus, onze Heer en Verlosser, de hoop van alle volken.

 Rev. Augustine Nwaekwe

(vertaling: Henk Laridon)

Voor meer foto’s: KLIK HIER

DSC_0323.JPG

Onze orthodoxe vesperdienst met Artoklasia in teken van de bidweek voor de Christenen

januari 23, 2016

Op zaterdag 23 januari 2016 werd er in de orthodoxe parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge de orthodoxe vesperdienst gevierd in het kader van de bidweek voor de eenheid van christenen.

DSC_0617.JPG

Vader Bart en Vader Bernard tijdens de vesperdienst

Vader Bernard Peckstadt, de rector van de parochie ging er in de vesperdienst voor samen met Vader Bart D’Huyvetter. Er was een menigte van gelovigen van de verschillende zustergemeenschappen van Brugge aanwezig die er gekomen waren om samen te bidden als afsluiting van deze bidweek voor de Eenheid van alle Christenen.

De Katholieke kerk werd er vertegenwoordigd door E.H. Diaken Wilfried Desrumaux en en Diaken Guy Heirbaut. We waren ook blij dat er vanuit enkele klooster gemeenschappen in en rond Brugge, een delegatie aanwezig waren waaronder twee zusters van de Karmelitessen. Het koor stond onder leiding van Stefaan Coudenys.

DSC_0625.JPG

Het parochiekoor o.l.v. Stefaan Coudenys

Op het einde van de dienst gaf Vader Bernard er een homilie en verwelkomde hen allen heel hartelijk. Nadien was er ook nog een toespraak door Vader Bart D’Huyvetter die er sprak over het ontstaan en het belang van de Oecumene. Nadien volgde er nog een receptie in de parochiezaal voor alle aanwezigen. Dank aan allen die ons hebben geholpen voor de dienst en de ontvangst van onze medebroeders.

Toespraak na de vespersdienst en artoklasia
door Vader Bernard Peckstadt de rector van de parochie

Gebedsweek voor de eenheid van de Christenen

Van Harte welkom in onze orthodoxe parochie van de HH. Konstantijn en Helena hier in Brugge. Dank voor het komen meebidden met ons speciaal in deze gebedsweek voor de eenheid der christenen. Voor velen is het hier zelfs reeds een thuiskomen want zoals u weet proberen wij steeds een open parochie te zijn waar het gebed, het spiritueel leven en de vereniging met God hier heel centraal staan. Vergeten wij het niet : onze voornaam kan verschillend zijn (Rooms-Katholiek, Orthodox, Anglikaan, Protestant), maar onze familienaam blijft echter dezelfde. Maar wij zijn allen in werkelijkheid “Christenen”.

Dit jaar heeft men als thema gekozen : “Geroepen worden tot het verkondigen van de wonderbare vervullingen des Heren” (Petrus 2,9) Wij allen, christenen, zijn geroepen om de liefde van God en de vrede in de wereld uit te dragen, en deze enige ware liefde en vrede is slechts mogelijk in Christus. Concreet betekent dit dat wij deze vrede enkel en alleen kunnen vinden in de intieme en innige vereniging met God.

DSC_0630.JPGDeze intieme vereniging met God kunnen wij slechts bereiken door ons voortdurend gebed : in ons persoonlijk gebedsleven, maar vooral in het liturgisch gebed waarbij wij Christus, – hem op intieme wijze – in de Goddelijke Liturgie “eucharistisch” kunnen ontmoeten.

Zo spreken wij in onze Orthodoxe kerk nog heel dikwijls over het belang van het universeel priesterschap welke gebaseerd is op bepaalde passages uit de schriften. Wij verwijzen nogmaals naar de eerste brief van Petrus, hoofdstuk II vers 9: “Gij zijt echter een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een aangeworven volk: om te verkondigen de deugden van Hem, die u riep uit de duisternis tot zijn wonderbaar licht.”

 Dit was ook de zending reeds bij de eerste apostelen. Maar ook bij de eerste christenen beleefden zij op een heel bewuste wijze hun volle deelname aan Christus: het feit dus dat zij echt “ledematen” waren van de Kerk. In de wereld krijgt het “universele priester­schap” waarmee iedere gelovige bekleed is werkelijk zin. De christenen moeten door de wereld “niet verleid” worden, maar zij moeten op hartstoch­­­te­lijke wijze “het Heil van de wereld betrachten”.

Dierbare broeders en zusters,

Iedere christen heeft een “missionaire” roeping in de wereld. Onze missie vandaag in deze actuele wereld, zal niet zozeer meer bestaan in het houden van vurige “missiepredicaties”, maar vooral in het eenvoudig beleven van een christelijke levenswijze. Het christelijk geloof is vooral een levenswijze, het is het wezen van onze godsdienst, het is de liefde voor God en de mens, de zachtmoedigheid, de nederigheid, de vrede, de vergeving en de verdraagzaamheid. Nooit mag de wereld, de “andere”, de “broeder of zuster” hem onver­schillig blijven, om ‘t even wie… ook al is die “andere” niet-gelovig.

Als christenen vergenoeg zamen wij ons niet met het eenvoudig vervullen van onze plichten tegenover onze Kerken door slechts bepaalde uitwendige vormen. Er wordt van ons veel meer gevraagd : vooral de navolging van Christus in ons leven.

Bidden wij samen, alle dagen, maar heel speciaal vandaag voor de “vrede” in de wereld, en danken wij God voor deze grote genade die wij van Hem steeds mogen ontvangen, om zijn grote Menslievendheid en “vrede” hier zelfs samen terug te vinden in deze gemeenschappelijke getuigenis die wij hier hebben mogen beleven.

Aan ons om Zijn medewerkers te zijn en dit ideaal – de zichtbare eenheid van de christenen – na te streven!

Wij hebben hier zojuist 5 broden gezegend, tarwe, olie en wijn, als een – in een geest van onnoemlijke erkentelijkheid voor God – teruggave voor alles wat Hij ons heeft gegeven en ons nog geeft. Het zijn oerelementen van voedsel en drank geput uit Gods’ natuur, die noodzakelijk zijn voor het leven. Vanavond nodigen wij U uit dit brood broederlijk te delen in een geest van eenheid en samenhorigheid, maar ook als prefiguratie van onze zo zeer verlangde eucharistische communio of gemeenschapsband, die ooit hersteld zal worden op een ogenblik dat God zelf zal bepalen.

DSC_0622.JPG

Tijdens de artoklasia het zegenen van de vijf broden de olie en de wijn.

Vergeten wij in deze Bidweek voor de Eenheid van de Christenen immers niet dat wat ooit een Russisch theoloog heeft gezegd, nl. «dat de muren van de scheiding van de Kerken niet tot in de hemel reiken…». We mogen er ons van overtuigen, ook in de wereld van heiligen is er geen scheiding tussen Oost en West.

Alvorens u hier een stukje brood in ontvangst kan nemen gaan we nu nog even luisteren naar een heel mooie Byzantijnse hymne gezongen in het Grieks. “Agni Partene Despina”. Welke gecomposeerd is door de Heilige Nectarios van Aegina op het eiland Lesbos in de 19e eeuw. De Heilige Nectarios hield eraan om een hymne te schrijven om zijn groot respect en eer te willen betuigen aan de Moeder Gods en dit in zijn persoonlijk gebed en relatie tot Haar.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.